naks naman

Di Ka Ba Nasusuka?

2010-04-09T19:56:00.005+08:00

Nauumay na ko sa panunuod ng TV…peksman umay na umay na!

Kasi ba naman, maya’t maya na lang patalastas ng mga pulitiko ang makikita na akala mo mga anak ng Diyos. Ang babait at lahat nangangako ng paraiso para sa lugmok na Pilipino.

Pagdating naman sa oras na balita ang pwedeng mapanood, sila’t sila pa rin ang makikita. Iyun nga lang pawang mga tinutubuan na sila ng sungay. Nagpapahabaan pa kamo!

Makikita mo sila, kaniya kaniyang birada at hukayan ng baho. Hanggang hindi nakakalaykay ang kalansay ng mga kalaban hala sige bira. Kahit saan man sila mapunta para sana mangampanya puro ganuon lang ang ginagawa nila.

Para bang nagbabatuhan sila ng mga tae. Kung hindi magaling umilag ang kandidato mo, malamang masapol ng ebak sa mukha habang nagtatalumpati.

Iyun nga lang minsan ang ibang kandidato, hindi napapansin na sa paghagis nila ng tae, paitaas pala ang direksyon at nang tumingala, sapul sa bunganga! Yaaaak kumain ng ebak!

Pati mga artista, kauumayan mo na rin. Bakit kamo? Hindi ko kasi maintindihan kung bakit madami ang natutuwa sa Mela-Son. Lintek na mga iyan.

Kung nahihingi lang ang TV, malamang maraming TV na ang nasira ko at malamang marami na rin ang nahingi ko. Kasi nga gusto kong ibato yung TV tuwing nakikita ko sila eh.

Isa na lang talaga ang kinakatuwaan kong panuorin. Nakikita ko kasi ang kinabukasan ng boxing sa kaniya…si Ippo Makunouchi. Siya ang numero unong mandirigma ng bansang Japan pagdating sa bakbakan sa ring.

Ngayon ngang sunud-sunod ang pagkakapanalo si Manny Pacquiao, sa tingin ko si Ippo lang ang makakapagpataob sa kaniya. Iyun nga lang hanggang sa ngayon ay amateur boxer pa rin si Ippo.

Pero pasasaan bat magkakaharap din sila. At sa sandaling tumuntong na sa professional boxing ring si Ippo…Pacman humanda ka!

Alam ko natatawa kasi cartoon character lang si Ippo. Walang problema yun, gawing nating cartoon si Pacman…ayan oh pwede naman di ba?

naks®

K A M P A I

2010-03-25T23:12:00.002+08:00

Eksena at Musikang Karaoke

2010-03-18T21:27:00.003+08:00

Nagaganap ang eksena sa isang mumurahing videoke bar. Yun bang ilaw eh hindi mo malaman kung madilim na maituturing o maliwanag kasi kulay dilaw. Halos makita ka rin sa labas dahil may bahagi ng lugar na kung hindi sawali, pinagtabi-tabing buho.

Kaya ang siste, umaalingawngaw sa paligid ang bumibirit na mga manginginom kasabay sa liwanag ng buwan.

Dumating ang mga lalaking parang nabigyan ng rest day mula sa maghahapong pagta-trabaho. Sinusulit ang oras sa ngalan ng ilang boteng beer.

Bagamat pihadong naka ilang bilog o kwatro kantos na sila bago pumunta sa lugar, nais lang nilang tapusin ang paghaharap sa pamamagitan ng ilang kanta.

Kung titignan mo sila pwera sa serbesa at mikropono, baka mapagkamalan mo pa silang mga katipunerong sa ilang sandali lang eh maghihiwa sa pulso para pag-isahin ang kanilang dugo…oo blood compact!

At nagsimula na ngang tumapang at dumaloy sa kanilang mga dugo ang nainom. Skyline Pigeon ano pa ba? Kahit hindi tama ang lyrics basta katunog at lasing na, justifiable naman mabalahura ang classic ni Elton John paminsan minsan.

Nagsimula na ring umaali-aligid ang ilang babae na pwedeng makiupo at makiinom kung tatawagin. Mga hindi kagandahan pero pwede na para sa kalidad ng lugar.

Papayag ba naman ang kainuman ni Elton John na hindi magpasikat? Pero tila mas magiliw at masayahin ito kung nakainom...bumanat ng Touch By Touch.

Akalain mo, isang manginginom na nagre-relax ng bigat ng katawan eh kumakanta ng Touch By Touch? Wala namang masama kung tutuusin, matatawa ka nga lang makita siya habang sinasabayan pa ng sayaw matanda na yung mga braso at katawan lang ang gumagalaw.

Palibhasay nagpapatipo, kinuha ng isang babae ang mikropono sabay ehem. ‘Yun ang isa sa hindi ko maintindihan, bakit kailangang itapat ang mike kapag eehem? Pasakalye lang siguro sa magandang boses.

Siya pala ang Jessa Zaragoza ng videoke bar na ‘yun. Iba ang pagmo-modulate ng boses, hagod Jessa talaga pati galaw ng kamay. “Bakit ka pa nakita? Bakit pa nakilala…?” palakpakan naman ang mga kupal.

Eto na. May dumating na isa pang grupo na mas lasing sa mga naunang manganganta. Nung nagsimula silang kumanta ayaw nang pawalan ang mike na tila kinakainis naman ng ibang umiinom.

Buti na lang at hindi na umabot sa puntong may kumanta ng My Way at baka magkapatayan…bumaba na ko ng sasakyan.
Oo nasa pampasahero akong van pauwi ng Bulacan.

Lakas maka bad trip ng kasakay ko. Pinagtugtog ng malakas ang MP3 ng cellphone niya tapos walang headset. At oo ulit, mga ganuong klase ng mga kanta ang naririnig namin ala una ng madaling araw. Kainis!

naks®

San Na Si San?

2010-03-10T19:07:00.004+08:00

Nakilala ko si San bilang isang batang palaboy. Bagamat madalas ay madungis, nakakatuwang bata si San.

Sa murang edad, may katangian si San na aalamin mo kung bakit siya pulubi. Hindi mo kasi siya makikitaan na tila ba nalulungkot o nasisiraan ng loob sa klase ng buhay meron siya.

Inalam ko kung anung buhay nga ba meron sa likod ng batang palaboy?

Hinanap din pala niya ang kaniyang mga magulang. Nagtagumay naman siya at nabago ang kaniyang buhay.

Nakita niya ang kaniyang ama at kapatid. Mayaman pala ang pamilyang kaniyang pinagmulan. Kung baga, panibagong mundo ang ginalawan niya nang makita niya ang kaniyang pamilya.

Pero talaga sigurong may kakambal na trahedya sa kaniyang buhay. Nasunugan sila at kasamang tinupok ng apoy ang kaniyang ama at kapatid.

Sa isang iglap, nabagong muli ang kaniyang buhay at bumalik sa pagiging palaboy. At mas masaklap…ulilang palaboy.

Kung saan saan na lang siya natutulog. Minsan, kung saan na lang abutin ng gabi.

Hindi lang pala ako ang natuwa kay San. Kung sinu-sino pala ang umampon sa kaniya. Hindi siya itinuring na iba.

Bagamat mahirap na pamilya lang din ang kumukupkop sa kaniya, binihisan, pinaliguan at pinakain si San ng mga taong naging pamilya na din niya.

Ang huling alam ko, nakulong si San matapos mapagbintangang magnanakaw.

Sabi ng ilang napagtanungan ko, may isang lalaki daw na naghahanap sa bata pero hindi lang talaga sila nag-aabot sa isang pagkakataon.

Ang hula ko nga, mayaman si San at baka may naiwang mana ang kaniyang ama para sa kaniya.

Sa kamasaang palad…ilang araw ko na ring hindi nakikita si San sa hindi ko malamang dahilan.

Bigla na lang kasing pinutol sa ere ng TV5 ang pagpapalabas ng "The Wanderings of San Mao" kahit wala pang tuldok ang kwento ng buhay niya.

Kaya panawagan sa pamunuan ng TV5, sana tapusin niyo muna yung kwento ng buhay niya, sige na!

naks®

Ano Sa Palagay Mo?

2010-03-03T21:51:00.002+08:00

Nagkaka Last Song Syndrome ka na ba dahil sa kantang Bad Romance ni Lady Gaga? Ako oo!

Kasi naman eh, parang maya’t maya pinapatugtog sa mga istasyon ng radyo. Ke pang jologs na istasyon o pang class A-B, maririnig mo yung ra-ra-rara-rara.

Subukan mo kay Papa Jack o kay Mister Fu, minsan sasabayan pa nila at pati ang mga ingleserong sina Delamar at Chico Garcia ha, fan din ni Lady Gaga.

Sa isang banda, iba kasi ang dating ng kanta na yun sa lahat ng kanta ni Lady Gaga. Ito yung tipong pag pinatugtog sa bar o kaya intro pa lang ang binabagsak ng isang banda, magkakagulo na yung mga tao!

Pihadong tayuan lahat, unahan sa dance floor tapos sayaw na parang mga istatwang nabuhay.

Pero teka, totoo bang IDOL NI LADY GAGA SI POKWANG?

naks®

Gusto Mo Bang Yumaman?

2010-02-24T21:46:00.005+08:00

Hindi pa naman ako sumusuko pero hindi na ang pagtaya sa Lotto ang nakikita kong number 1 na paraan para yumaman. Sa isang banda, tumataya pa rin naman kasi ako sa lotto kapag naisipan ko.

Iyun nga lang, maliban sa lotto, naghanap ako ng iba pang paraan…sabihin na nating hindi na kailangang tumaya. Matalas na pagtingin sa paligid lang ang puhunan.

Pakiramdam ko kasi, kukubain na ‘ko sa pagta-trabaho eh hindi pa ko yayaman o makapagpapatayo man lang ng sariling bahay.

Eto ang unang paraan…alam mo ba yung butanding? Whale shark ang English ditto. Madalas daw itong makikita sa Sorsogon. Mabait nga daw ang butanding at pwede ngang hipuin kapag nakasabay mo sa ilalim ng dagat.

Iyun nga lang, hindi daw lahat ng tao mabait sa kanila.

Kaya ang Bureau of Fisheries and Aquatic Resources magbibigay daw ng P100 thousand sa sino mang magbibigay ng impormasyon tungkol sa kumakatay ng butanding.

Aba P100 din yun! Isipin mo kung maka 10 kang tip sa BFAR edi may isang milyon ka na.

Kung madalas ka namang mapunta sa matataong lugar, talasan ang mata at subukang hanapin ang lalaking nasa larawan.

Bakit nga ba hindi eh limang milyon piso ang patong sa ulo niya. Hindi ko alam kung anong kaso ang kinasasangkutan niya pero pihadong hindi pipitsugin. Ikaw ba naman ang patungan ng limang milyon di ba?

Halos araw-araw kong nakikita sa bahagi ng NLEX ang wanted poster na iyan ni Bong Panlilio. Pagbaba ko naman sa Malolos, siyempre todo lingap ako malay mo makasalubong ko siya.

Eto ang pinaka-malaking pera kung saka-sakali. Hantingin natin ang mga Abu Sayyaf na sangkot sa Sipadan Hostages.

Kahit ba iilan na lang sila dahil napatay na raw ang iba, worth it pa ring hagilapin sila. Aba eh US dollars yata ang nakataya kapag Abu Sayyaf at Sipadan Hostages ang pinag-uusapan.

Tumataginting na $5 million ang reward sa mga lider nila. Abe eh kung magkataon na may makita ko kahit isa lang sa kanila, pwede na siguro akong magpahinga sa kakaisip kung paano yumaman.

Ah alam ko na, pagod lang siguro kaya kung anu-ano na ang pumapasok sa isip ko at pati paghahanap ng mga kriminal eh napag tripan ko.

Kakapagod din kasi yung sobra sa kayod pero di makatikim ng ginhawa.

naks®

Paniniwala

2010-02-19T20:34:00.004+08:00

Minsan lang nakakausap ng matino ang barkada kong si Agis. Pero magkaganun man, may prinsipyo naman siyang pinaniniwalaan. Sabi niya...

"Di bale ng tamad...
hindi naman pagod!"

Oo nga naman.

naks®

Its MJ's Birthday

2010-02-13T17:06:00.003+08:00

On February 17, Michael Jordan, who is considered as the best basketball player of all time, will be celebrating his birthday.

And so am I.

Not the best blogger, but a breather in this blogosphere.

berdey ko din...inuman na!

naks®

Huwag Kang Tumawa!

2010-02-12T22:53:00.004+08:00

Oo wag kang tumawa kasi nauna na ang pagtawa ko.

Kasi naman eh, may nadaanan ako sa pag-iikot sa blogosperyo ng ganitong litrato, bakit ka nga ba hindi matatawa?

O sige wag mo nang pigilin, humalakhak ka na! Tawa lang ng tawa!

Rated PG...Ulit

2010-02-07T22:22:00.002+08:00

Di ko alam kung paano ba ito tatawagin. Una kasi itong nangyari pero ngayon ko lang ikukuwento kaya Part 1 na naging Part 2.

Pwede rin namang Part 2 na dapat sana eh Part 1 kasi nga unang nangyari.

Gulo parang bul*^%&!!!

Basta ganun iyun. Nangyari nung November 2004 nung ni-release ang passport ko. Dahil madali lang naman pag releasing, hindi ako nagtiis ng gutom sa pila at sa halip eh nakakain pa ng mas maaga.

Nung mga oras na yun, ayokong aminin na wala akong pera. Ang paniniwala ko, may lahi lang talaga akong rabbit kaya kalahating order lang ginisang baguio beans lang ang ulam ko.

(Pero ngayon inaamin ko nang wala akong pera nuon…hanggang ngayon!)

Sa isang karinderyang turo-turo ako kumain sa may labas ng DFA. May nakasabay akong isang babae na galing din ng DFA.

Nakita ko ang ulam niya, tinolang manok. Tulad pagkakataon ng kare-kare, may natirang isang pakpak at dalawang pirasong sayote sa mangkok niya.

Alam kong tapos na siyang kumain dahil ubos na ang kanin niya. Di rin naman siya umorder pa ng karagdagan.

Tinitigan ko ang natirang tinola sabay baling sa mata niya ang nangungusap kong mata.

Hindi pumasok sa isip ko na tanungin ang pangalan niya. Walang kaabog-abog, sinabi ko sa kaniya…

“Miss tapos ka na? Akin na lang tong natira mo ha!” Sabay ngiti.

PG talaga!

naks®

Rated PG

2010-02-03T23:19:00.003+08:00

Sa kainan ng mga taxi driver sa isang sulok ng Timog Avenue ako naghahapunan kapag weekend. Sarado kasi ang canteen sa trabaho. Isa pa, subok ko na ang nilagang baka nila.

Imagine this, mainit na sabaw at maliban sa laman na hindi maganit o matigas, may kaunting taba na lumulutang-lutang. Ang sarap isawsaw sa toyo with kalamansi and sili kapartner ng umuusok na kanin!

Pero nung Sabado, nagdalawang isip ako sa nilaga…nakita ko kasi yung kare-kareng pisngi at tuwalya ng baka.

Naka-kondisyon na sana akong yung kare-kare ang iuulam ko. Iyun nga lang, nakita ko si Driver-A sa lamesa na hirap na hirap sa paghiwa sa tuwalya gamit ang kutsara. Walang knife sa karinderia!

Edi ayun balik ako sa nilaga.

Wala na akong maupuan. Si Driver-A lang ang nag-iisa sa lamesa nya. Bagamat may mga di pa naliligpit na pinggan, dun na lang din ako pumwesto. Siguro kaaalis lang ni Driver-B kaya ganun.

Nakita ko yung natirang ulam ni Driver-B, kare-kare at pisngi ng baka na siyang pinakapaborito sa putahing iyun kasi malagkit lagkit at mas malinamnam.

Binagalan ko ang subo. Nakita ko kasi si Driver-A, malapit nang matapos sa pagkain niya.

Eto na, mag isa na lang ako sa lamesa. Tumatakbo na sa isip ko nung oras na ‘yun kung paano ko makakahiwa sa inabutan kong kare-kare sa lamesa nang hindi ako makikita ng tindera kasi alam nga niya na nilaga lang ang inorder ko.

May bumili. Tumapat kay Aling Tindera. Success ang unang attempt. Yummy tangina!

Habang tinitignan ko, mas lalong nang-aakit, ubusin ko na daw siya maging ang bagoong na saktong sakto ang timpla. Di maalat pero may kaunting tamis.

Timing lang ulit ‘yan at nangyari naman!

Iyun nga lang, nung hinihiwa ko na ulit yung parte ng pisngi, pumunta sa lamesa ko ‘yung isang serbidora at niligpit yung ibang pinggan. Lintek hindi ko malaman kung lulubog ako.

Kaso nanduon na eh, katigasan na ‘yun. Pinanindigan ko na lang na nilagang baka at kare-kare ang ulam ko. Ang pumasok na lang sa isip ko, huwag sana akong sakitan ng batok sa cholesterol na pumasok katawan ko.

Habang naglalakad papalayo, nuon ko na hindi napigilang tumawa at mahiya sa sarili…Yaaak PG…patay gutom nyahaha.

naks®

Katangahan Blues (Counter Fllow)

2010-01-23T00:10:00.001+08:00

A few year ago, or let’s just say not so long ago, (pilipitin nyo man ang toot toot ko, hindi ko sasabihin kung anung taon ‘yun!) one of the yippies pa ang tawag ko noon sa sarili ko, nakilala ko ang salitang “counter flow.”

Ganito ‘yun….

Pinalad na lumanding ako nuon bilang isang manunulat sa isang national government agency na binuo para isang napakahalagang okasyon sa bansa.

Matapos ang isang event sa may bandand Ermita sa Maynila, napag-utusan ako at ang aking team na bumili ng meryenda para sa mga miyembro ng media (at para na rin sa mga PG kong co-staff kasama na ako.)

Jollibee Meal, burger, fries and coke, 50 orders. Madalian ang order. Kailangan kasi naming makarating ng Kawit, Cavite nang hindi pa natatapos ang isa pang event. Kapag nagkataon kasi, baka isalaksak ni Boss sa bituka namin yung mga bitbit namin.

Eto na, soooobrang traffic sa may Coastal.

‘Yun bang tipong mumurahin mo yung kapwa mo motorista na para bang kayo lang ang may karapatang dumaan sa kalsadang iyun. Kung baga sa opis, bisi-bisihan at dahil may hinahabol kami, galit-galitan kahit alam naman naming wala naman kaming magagawa.

Para malaman kung ano na ang lagay namin, tumawag na ang Boss. Kami naman si aligaga kahit hindi pa naman talaga namin alam kung bakit nga ba siya tumawag.

Nuon namin nalaman na kadaraan lang pala nila at malamang daw sila ang dahilan ng mabigat na daloy ng mga sasakyan. At para daw isang instruction na lang pina loud speaker yung cellphone…AKO ANG KAUSAP.

San na daw kami? San daw in particular? Sa tapat ng ano?

Nang makuha ang mga detalyeng kailangan, ang sumunod na utos niya…mag hazard daw (kahit hapon!) at mag counterflow kami. Ako naman si “OK po Sir.”

AKO: O, mag counter flow daw tayo, pero teka paano tayo lulusot dito? Anong street ba yung counter flow? San ba papunta yun? Di kaya traffic din dun?

BOSS: Oh my God! W#$5^*&@!!!!!

Hindi ko pala napatay ang cellphone. Nice meeting you counterflow! (Thanks to my ex-Boss)

naks®

Tulak Daw!

2010-01-16T22:50:00.002+08:00

tinotoyo lang, pasensya na!

James Cameron For Best Actor

2010-01-06T21:14:00.004+08:00

Sa mga taong nasa likod ng pinilakang tabing, lalo na yung mga friends ko sa Hollywood, ipagpaumanhin ninyo na minsan eh tumatangkilik ako ng mga pirated DVDs.

Nitong Miyerkules lang, bumili ako ng tatlo. Ang style ko kasi, hinihintay ko yung mga DVD copy para mas malinaw. Isang pelikula per disk na ibinebenta naman ng 3 for P100.

Tingin ko mas ok na yun kesa bumili ako ng 12 in 1 na singkwenta pesos nga lang pero maririnig mo naman ang tawanan at palakpakan ng mga tao habang nasa loob ng sinehan.

Baka nga kung flop pa ang pelikula at konti lang ang nanood eh makarinig ka pa ng halinghingan ng mga naglalambutsingan sa sinehan eh.

Eto na, isa sa binili ko yung paranormal activity. Wala lang kahit napanood ko na sa sinehan at kahit alam ko namang hindi naman talaga nakakatakot eh gusto ko lang takutin yung mga tao sa bahay namin.

Pangalawa yung SAW 7 na hindi ko alam kung bago nga ba ‘yun o luma. Basta sabi nung nagtitinda maganda daw ‘yun kasi hayup ang patayan. Nilalagare daw talaga yung katawan.

Ayus ang maganda sa kaniya ano?

Pangatlo yung AVATAR.

Eto na ang kwento. Sabi nung nagtitinda dalawa daw ang avatar nilang binebenta. Pero sabi ko yung palabas ngayon sa sinehan na siyang inabot naman niya sa akin.

Binusisi ko kasi baka iyun kasi yung palabas sa TV5 at tinignan ko rin yung pangalawang sinasabi niya.

Out of nowhere (weeeeh may ganun?) medyo napalakas yung basa ko dun sa “A FILM BY JAMES CAMERON” na nakasulat dun sa ibinigay sa akin. Kasunod nun, inaninaw ko naman yung isa pang binebenta.

Sumabat yung tindera…“o iyan nga yun kasi si James Cameron ang bida o tignan mo!?” sabay kuha niya sa ikalawang CD. “Ito from the director of Titatic, ibig sabihin yun ang director pero hindi si Camarons ang bida.” Oo Camarons na ang pagkakasabi niya sa pangalawang beses.

Dahil pigil na pigil na yung tawa, kinuha ko na lang yung sinasabi niyang bida si James Cameron tapos sinabi ko bago umalis…“ang galing nga ni James Cameron dito at malamang manalo pa siya ng Best Actor sa Oscars.”

Palagay mo? Bida rin kaya si Oscar?

naks®

Pagsabog ng Sama ng Loob

2010-01-02T17:10:00.004+08:00

Ayoko sanang simulan sa ganitong paraan ang taong 2010 pero ito ang direksyong tinahak ng ang aking pagninilay nilay.

Siguro kailangan lang talagang ilabas kung ano man yung mabigat na dinadala ko. Sa halip na daanin sa inom, pinili kong magkulong. Gusto ko sana ng radio para walang makarinig sa akin pero wala ng oras.

Walang nagpapalahaw ng iyak pero may kaunting luha sa mata ko. Walang hagulgol pero nagsusumigaw ang tunog ng ang aking sama ng loob. Parang sumasabog pero hindi sinlakas ng labintador.

Alam kong may iba nang nakakarinig at nasa labas lang sila, parang naghihintay sa paglabas ko. Hindi pa sana ako lalabas pero tapos na oras na inilaan ko para sa sandaling iyun. Kung anu man ang narinig nila, kanila na lang ‘yun.

Ang mahalaga sa akin, nagawa ko ang misyon kong mapagaan ang nararamdaman ko.

Dinaanan ko sila ng walang alintana. Ni hindi gumihit sa akin ang mga tingin nilang tumatagos sa aking mata…at muli akong lumabas sa isa pang pinto.

Ang hirap talagang tumae kapag nasa opisina, balik balik ang mga tao sa CR, buti na lang may cubicle. Ano magagawa ko kung masama ang tiyan ko at mas malakas talaga ang tunog kapag bumubulwak na di ba?

Parang pumuputok! Sinturon ni Judas, sunod sunod!

naks®

Walang Tao

2009-12-20T23:27:00.002+08:00

Sabi ng madaldal na parrot:

Patatawarin po. Wala ang may ari ng bahay, nagbaon sa lupa este nagbakasyon sa kung saan lupalop ng mundo.

Pero ang totoo niyan, uminom lang siya ng gamot para maging invisible siya. Wala kasing pera kaya ayun nagtatago sa mga inaanak. Naghihintay nga siya ng kainuman na invisible din eh.

Bumalik na lang daw kayo!

naks®

The Gift

2009-12-18T19:29:00.003+08:00

Hindi ito yung cheesy na kanta ni Jim Brickman na pangkasal daw. Wala rin itong malalim na istorya na sisiid sa inyong damdamin at sa huli ay maiisip mong may aral kang natutunan sa akin.

Walang ganun.

Tungkol lang ito sa isang regalo na natanggap ko bagamat ilang araw pa bago mag Pasko. Teary eyed ko itong tinanggap na parang binigyan ako ng Ramon Magsaysay Award for Public Service.

Sinabayan ko pa ng litanyang “I can’t believe it! (weeeh sobrang OA na yan.)

Kilalang kilala na ko ng kaibigang nagbigay ng regalo. Mukhang hindi naman siya nahirapang mag-isip ng ibibigay at sapul pa nga dahil alam niyang pakikinabangan ko ‘to ng husto.

Dahil yosi boy…ayan ang regalong natanggap ko!

Simpleng simple ano? Ni hindi man lang nga cricket o kaya yung wind proof. Ang konswelo na lang diyan, may lighter sa pwetan.

Ito yung klase ng lighter na hindi man lang pagnanasahan ng mga nakakainuman kong mga tirador ng lighter. Yun bang habang tumatagal ang inuman, hindi na sa iniinom nakatingin kundi dun sa mga lighter ng kainuman na nakalapag sa lamesa.

At kapag malalim na ang espiritu ng alak, nagiging makakalimutin na ang lahat. Hindi na natatandaan kung saan nailapag ang lighter o kung sino ang huling nakisindi.

Sa ganuong pagkakataon, asahan mong nasa mabuting kamay na iyan ng isang tirador.

At kapag nangyari iyan sa iyo ng mga tatlong beses na, isipin mo na lang na may koleksyon ang barkada mo. Sensyales na rin ‘yan na gumamit ka na ng tatlo singkong lighter para may magbulsa man, para nawalan ka lang ng posporo.

Pero naisip ko, mumurahin man o mamahalin ang lighter na binigay sa akin na iyan, ang hirap palang ibulsa na pasimple? Yung bang mahirap na hindi mapapansin na pinagnanasahan at may nagbubulsa na pala.

Bakit ko kamo nasabi? Ayan o…

O ha! Regalo ko?

naks®

Ang Alamat Ng Sapatos, O Ng Paa?

2009-12-11T20:56:00.008+08:00

(This piece was inspired by the photographs of Amor. Paa kasi ang paborito niyang subject eh)

Dahil panahon daw ng bago ang buwan ng Disyembre, maaga akong bumili ng bagong sapatos (medyo luma na nga ngayon eh).

Hindi naman sa ayaw kong makipagsiksikan sa mga shoppaholic na galit sa pera kapag nakatanggap ng bonus. Talaga lang may isang tingin ako sa sapatos na kapag nagustuhan, binabalik balikan ko para tignan hanggang sa mapag-ipunan.

Nakitulog ako sa pinsan ko minsan (dahil sa inuman) at umaga na ‘ko umuwi. Timing namang wala akong pasok kinabukasan kaya ok lang makipag sagaran. (motto ng manginginom: huwag aayaw hanggang hindi lasing, pero ang manginginom hindi nalalasing.)

Bago ako umuwi kinaumagahan, naisipan kong dumaan sa mall para balikan yung sapatos. (Akalain mong may oras na kong mag malling ngayon?)

Para namang gagong nanunukso yung sapatos na kung tutuusin mura lang naman pero heto at nagbigay pa ng 20% discount. Kaya ang 1,200 original price 960 na lang. Aba eh sinamantala ko na.

Eto na, dumating na yung araw na suot ko na yung sapatos. Siyempre excited. The usual kantyaw…binyagan na yan…kaya ayun, kaliwat kanang tadyak ang inabot ng pobreng sapatos.

Baka nga kung may sariling buhay ang sapatos, baka pinutakti na ng magkakapatid na mura ang mga nanadyak eh.

Nung bandang hapon na, nakaramdam na ako ng pananakit ng paa hanggang sa may nag trace ng saktong oras kung kailan ko ‘yun binili.

Kaya daw sumakit ang paa ko kasi umaga ko siya binili at hapon daw ang tamang pagbili ng sapatos. Kasi daw pag hapon bumababa na ang energy natin sa paa at mas lumalaki ang size nito kung ikukumpara sa umaga.

Kaya kung bibili daw ng sapatos, sa hapon gawin kasi sa ganuong oras daw ang sagad na size ng paa.

Taena ano yan, tinitigasan ang paa kapag hapon kaya lumalaki?

Anong scientific explanation naman kaya meron ito? May formula ba sila para maipaliwanag ito ng kapani-paniwala?

Ginawan ko ng paraan. Nagpa foot spa ako. Ayun edi nagkasya yung kawawang sapatos.

Nuon ko napagtanto, ang kapal pala ng kalyo at libag ng paa ko?

naks®

Walang Wala

2009-12-07T00:10:00.001+08:00

Drain talaga ang utak ko nitong nakaraang mga araw.

Kahit anong piga ko, wala talaga kahit isang patak ng katas.

May sinumulan akong isulat, wala namang kalibog-libog

At dahil, wala akong facebook, nahalungkat ko ang friendster (jologs!)

Nito ko lang nalaman, nagkaroon pala ng reinvention ang FS?

Hanggang sa nahalungkat ko ang litratong ito.

Pasensya na

Sinaktan kita

Minahal kita

Ngayo’y alam ko na

Ikakasal ka na pala

naks®

Estudyante?

2009-11-26T23:50:00.002+08:00

Lahat siguro tayo merong mga klasik ekspiryens sa jeep ano? Maliban na lang kung ikaw ay ipinanganak ng may gintong karsulsilyo, I mean silver spoon in the mouth. You know!

Mga karanasang simple at nangyayari araw araw pero huwag ka, dahil nangyari sa jeep, tatak Pinoy ang mga iyan.

Teka huwag na nating isama sa kwentuhan yung mga biglaang holdapan at yung mga nanghahablot ng mga cellphone ha!?

Eto yung mga natandaan ko nitong lang huling sakay ko. Nasa kalagitnaan ako kaya naman ke nasa likod o unahan ang pangyayari, hindi nakaligtas sa mata’t tenga ko.

UNANG EKSENA

BABAE SA MAY LIKURAN: Ma bayad po isang crossing. (abot sa akin ng bente pesos na inabot ko naman sa driver)
DRIVER: Saan to?
BABAE: Crossing po isa lang?
DRIVER: Ilan tong bente?
BABAE: Isa nga po!

Taena muntikan na kong malaglag sa kinauupuan ko. Makipagsabayan ba naman sila sa malakas na kalasing ng sound system ng jeep sa saliw ng musikang “Kasalanan” na collaboration ng 6 Cycle Mind at ni Gloc 9, ewan ko lang kung magkaintindihan sila.

IKALAWANG EKSENA

May nagpa-abot sa akin na sampung piso na iaaabot ko naman sana sa driver. Kaso may isang matanda na nagmagandang loob na abutin sa akin ang pera at siya na ang nagbigay sa driver. Ayos na sana di ba? Eto na…

DRIVER: Kanino po itong sampo? (Dahil ang matanda ang nag-abot ng barya, siya ang nilingon ng driver)
MATANDA: aba hindi akin iyan, kanino daw iyun?
DRIVER: Saan po ito bababa?
MATANDA: Aba eh hindi ko alam!

Moral of the story, huwag mag-aabot ng bayad sa matanda baka kasi akala nila sa mga susunod na tanong ng driver eh inaakusahan na siya ng kung ano. Buti na lang at hindi nagtanong ang driver ng kung sino ang pumatay kay Lapu-Lapu!

IKATLONG EKSENA

Eto na ang malupit kasi ako na ang sangkot dito!

AKO: Bayad po diretso crossing, isa lang. (Dahil nasa gitna lang ako ng jeep hindi ako nakipagpatintero ng tanong at sagot sa kaniya ng kung ilan at saan bababa)

Dahil may sukli pa ko, nakatingin lang ako sa harap hanggang sa nakita ko na lang yung driver na tumingin sa akin yung driver dun sa salamin sa may taas ng windshield, sabay tanong …

DRIVER: Estudyante ba?

O ha! Laban ka? Umiling na lang ako. Hindi na ko nagsalita pero alam kong nangingiti ako ng palihim. Estudyante, etchusero din yung driver na nasakyan ko, ano!?

naks®

Libog Lang 'Yan

2009-11-22T21:17:00.004+08:00

Minsan may mga naririnig tayo sa kanta, nababasa pocketbooks, minsan kahit dito mismo sa mga blogs, o kaya eh mga nasasambulat na pamatay na litanya.

Yun bang tila hindi masyadong pinag-isipan, pero nararamdaman!

Yun bang makalaglag pustiso, luha at laway na dialogue na hindi mo alam kung mababaw ba o malalim ang ibig sabihin.

Yung kapag binitawan sa totoong buhay…full of emotions na hindi mo naman alam kung exclamation point ba o tutuldok (tatlong tuldok) ang nasa dulo kung ita-transcribe.

Mga klasikong halimbawa…

its killing me
the are matters that should be left behind
i am over you
move on
i’m letting you go
i will soon forget you

Namnamin mo…isa pa, yung may mas malalim na pagninilay nilay...yung may pinaghuhugutan ng emosyon. Nanuot na ba sa ugat mo yung feelings?

Sagutin mo ko, hindi kaya ang ibig sabihin lang ng mga iyan eh “LIBOG KA LANG?”

NAKANTUTCHANAMANMULONG ANONGPAUTOTNAMANYAN?

naks®

Praning

2009-11-18T21:19:00.002+08:00

Mga adik lang daw ang napa-praning. Ewan ko lang!

Malamang epekto ng natira kong katol at kaya tuyong dahon ng papaya noong bata-bata pa ko, nagiging malikot ang pag-iisip ko tuwing ala una ng madaling araw.

Ayaw ko namang isiping sadyang malikhain lang ang imahinasyon ko kasi halos pare-pareho lang naman ang eksenang namumuo. Mahirap sa pakiramdam kapag inatake ka ng ka-praningan, peksman!

Yung overpass sa Cubao ang dahilan ng lahat. Yun bang nasa tapat ng Baliwag transit, alam mo ba yun?

Kita mo, hindi ko nga makuhanan ng litrato kasi, parang may hahablot ng cellphone ko kapag sinubukan kong kodakan.

Kasi ba naman eh, tumatawid ako duon limang beses sa isang linggo…tuwing ala una ng madaling araw. At kung mamalas-malasin pa, minsan alas dos na!

Pag-akyat mo dun, makikita mo na medyo may kadiliman kahit nasa lungsod ka ng liwanag. May kung ano na parang makakaisip ka ng isang eksena. Pero hindi yung mga rated R, kundi yung mga gory, crime scene in other words.

Bagamat may kadiliman, aninag pa rin yung mga taong nakahiga. Hindi lang isang tao yun, kumpol kumpol sila.

Kahit sabihing madaling araw na, malay ko ba kung tulog nga sila. Pwede namang nagtutulog-tulugan eh.

Sabihin na nating hindi ko man lang sila binigyan ng benefit of the doubt, bigyang diin ko lang na nasa Cubao itong sinasabi ko. Walang benefit benefit of the doubt muna.

Hanggang hindi ako nakakatawid, pakiramdam ko hindi ligtas ang buhay. Para bang pagtapat ko sa kanila, may tatayo sa magkabilang gilid, may haharang sa harap at pag-akbay eh kasabay na yung pagtutok ng balisong o ice pick sa leeg ko.

Sa hirap ng buhay, malamang sa hindi ko naman ibigay agad yung wallet ko at sa halip eh manlalaban ako. Kaso tutuluyan nila ako hanggang sa magka-gripo na ko sa tagiliran.

Kaya minsan, humahanap ako ng timing. Maghihintay ako ng makakasabay. Kaso nung naglalakad na kami, naisip ko naman na paano kung yung sinabayan ko pala ang holdaper? Yari ka!

Langya naman, bilis ng oras alas diyes na pala, maya maya ala una na. Nakaka-praning.

naks®

Tara, Laro Tayo!

2009-11-13T18:54:00.007+08:00

Maliban sa "Hoy Inday, kainin mong itlog ko!" na famous dialogue ni Aiza Seguerra sa "Super Inday and the Golden Bibe," nauso pa ang itlog sa iba pang pamatay na mga linya.

Laro iyun ng mga anak pawis at ng mga ayaw mapagod.

Laro ng mga anak pawis kasi kung may game and watch sila o kaya e tetris, hindi sila mag-iitlugan at sa halip eh magsusulok kapag recess habang kumakain ng cupcake partner ng magnolia chockolait.

Obvious naman sa mga ayaw mapagod kasi hindi ito tulad ng painan o kaya eh patintero. Kapirasong utak lang din ang kailangan.

Ang mechanics, papalitan lang ng salitang itlog ang key word sa pamagat ng isang pelikula o kaya naman eh kanta.

Halimbawa…Narito Ang Itlog Ko na nanggaling sa Narito Ang Puso Ko.

Kung gagawa tayo ng adaptation nito sa mga (korning) palabas sa TV ngayon, click pa rin kaya? Nakakatuwa pa rin kaya o nakakanis na?

"DAHIL MAY ISANG ITLOG" bida sina Kristine Hermosa at Jericho Rosales.

O kaya naman eh "ITLOG SANA" na pinangungunahan nina Jenelyn Mercado at Mark Herras. Wa epek na yata.

Di ko tuloy ma imagine na natatawa kami sa ganitong katarantaduhan noon. Malamang sa malamang, katatapos lang ng bayaran sa PTA, wala akong baon, kaya mas pinili kong makipag-utuan ng ganito kesa makipagsapalaran sa palabunutan sa labas ng eskwelahan para manalo ng sisiw.

Sa pagkalibang ko naman sa pakikinig ng Wild Confessions sa Love Radio tuwing madaling araw (na pinakikinggan din ni Yanah), maliban sa mga kwentuhang kabastusan tulad ng pagkekembelar, eskabetche, push da button at iba pa, pwede palang magpa-uso si Papa Jack (DJ).

Katulad din ito ng larong itlog, pero mas mature. At malamang, mas nakaka-challenge mag-isip ng nakakakiliting pambato. Yung verb sa kanta ang aalisin at papalitan ito ng TOOT-TOOT! (Just provide the appropriate prefix, naks!)

Halimbawa…."BASTAT KA-TOOT-TOOT KITA" O anong kanta yan ni Dingdong A?

Eto Eheads revival, “TUWING UMUULAN AT KA-TOOT-TOOT KA!”

Nakiliti, I mean, natawa ka ba? Owwwss peksman? Sige nga isip ka ng bet mo dali!

Teka lang, hulsam ang larong ito ha!

naks®

Tikman Mo Kung Gusto Mo

2009-11-11T20:11:00.002+08:00

May bagong alaga na naman si Eros Atalia. Hindi ko alam kung alaga nga ba ang turing niya kapag libro na ang mga kwentong nagmumula sa malikot niyang kamunduhan. I mean pag-iisip.

Sabihin na nating title pa lang ulam na, “Ligo na u, Lapit na me.”

Pag tinignan mo din ang pabalat, mangingiti ka kahit wala namang kumukiliti. Hindi ko nga alam kung saan niya nakilala yung lalakingmay pamatay ang ngipin at ngiti kasi dalawang beses na siyang nasa cover ng libro ni Eros.

Iyun nga lang, pag maganda ang taytol, samahan mo pa ng maka-agaw pansing kah-ver, mas mataas ang expectations. Sabi nga, pag binulatlat na, dapat may sustaining power, hindi hanggang labas lang.

Hindi ko pa natatapos basahin ang libro pero sa mga nadaanan na ng mata eh mukang swak naman sa panlasa (as if my opinion whether it is good or not matters hehehe, nag feeling critic na naman ako.)

Basta ang sabi, medyo lumabas daw ang romantic side ni Karl Vlademir Lennon J. Villalobos alyas Intoy na siyang bida rin sa “Peksman, mamatay ka man, nagsisinungaling ako.

Sa madaling salita, nalibugan na si Intoy sa katauhan ni Jen.

Kung ano man ang mga kaganapan sa likod ng salitang “nalibugan” eh kayo na ng dumiskubre. Meaning bumili ka kung gusto mo.

Bilang patikim (patikim lang ito ha) tinalakay (as in malalim at marubdob) sa libro kung “kailan ang ideal date para mag suicide.” Ayos ano?

Malalaman mong hindi magandang magpatiwakal kapag buwan ng May kasi nga naman madaming pyestahan. Huwag rin daw February dahil buwan ng mga puso (at kiskisan ng mga nguso.) Korny daw ang dating mag-suicide kapag ganitong buwan.

Sa Ligo na u, muling ipinamalas ni Eros kung bakit siya si Eros Atalia ngayon. May sinasabi pero di mo kailangang mag-isip ng malalim. (Kaya nga ba hindi ako nagbabasa ng Harry Potter eh, alam ko ang kalibre ng utak ko nyahaha)

Sana lang makarating itong mensahe ko sa kaniya. Baka sakaling alam ninyo kung paano niya matitikman ang karakas ko, eh tulungan niyo na lang ako.

Eros Atalia, may bago ka mang alaga, MAS MAGALING PA RIN AKO SA IYO!

naks®

SORI, I Misd Ur Berdey

2009-11-07T22:27:00.004+08:00

Mea Culpa!

Sabi nga ni Elton John, sorry seems to be the hardest word. Pero wala na kong magagawa, I am sorry. Ipagpatawad mo!

Di ko alam kung sapat na ang salitang ‘yun pero parang pakiramdam ko hindi pa rin.

Makalimutan ko ba naman ang first birthday mo eh. Baka kung nakakapagsalita ka na ngayon, pagmumura ang una mong masasabi.

Hindi lang yun, baka ipagduldulan mo pa sa mukha ko kung ano ang naging pagkukulang ko. Unang birthday, at sa unang isang taon mo sa magulong mundong ito eh hindi kita naalala.

Samantalang ako ang gumawa sa iyo!

Para bang lahat na lang ng pabor hiningi ko sa iyo. Pag may problema, sa iyo ko isinasangguni. Kung meron naman akong gustong pagtawanan, kanino ko ba inilalahad? Sa iyo din.

Hindi lang iyun, dahil minsan inunahan na nga kita eh. Ako na mismo ang nagsabi na ang dami kong angst sa buhay. Kasi naman parang ang dami kong frustrations diba? Oh ayan na naman ako.

Yung mga pangarap ko? Yung mga bagay na gusto kong makamit? Yung mga lugar na gusto kong mapuntahan? Lahat ng iyun, ikaw ang nakakaalam.

Nagkulang man ako, alam mo naman na kasama ka sa lahat ng iyun.

Huli man daw at magaling, huli pa rin. Pero mabuti nang huli kesa tuluyang makalimot. (baka isumpa mo na ako pag naging ganuon ang sitwasyon.)

Hayaan mong ipaabot ko sa iyo ang pagbati ko ng maligayang unang kaarawan. Sana mag mature tayo pareho at sana eh matagal pa kitang makasama.

Mga katoto, isang taon na pala ang naks naman nitong September.

naks®

Isa Munang Patalastas

2009-11-05T20:21:00.002+08:00

Eto na, ilang araw na lang at nakatakda na namang makipag-basagan ng mukha ang ating pampabnsang kamao – si Pacman.

Sabi nga ng mga OA (ooooops sige na nga exaggerated na lang!) nating mga pulis at kung sinu-sino pang sumasakay kapag may laban si Pacman, humihinto daw ng ikot ng mundo para sa mga Pinoy.

Ang kinakaba ko lang baka dahil sa sinasabing paghinto ng ikot ng mundo, sabay sabay matigok ang mga umeepal na mga ito.

Pero bago mangyari iyan, isa munang patalastas. Tutal din lang at pihadong puputaktihin ng commercial ang nalalapit na laban, eh makikisawsaw na rin ako.

Una, ibibilang na daw ba sa official campaign ad ng kakandidato sa 2010 elections ang mga political ad na lalabas sa a-15? Walang duda kasing kasing magsasalitan ang mga mukha ng mga pulitiko tuwing pagkatapos ng round eh. Magpapagalingan at magpapabaitan silang isa-isa na parang sila ang sasagip sa bansang Pilipinas.

Sabi ng iba, oo daw kasi simula na ‘yun ng filing ng certificate of candidacy. Pero banat ng ibang kampo, hindi pa kasi parehong political ad naman daw iyun na nakikita na natin sa araw-araw.

Ibig sabihin wala pang “For President” o kaya eh “For Senator” sa commercial mismo. Laki ng pagkakaiba ano?

Teka muna, hindi iyan ang patalastas ko. Wala naman akong mahihita sa kanila.

Ito naman sapantaha ko lang ha. At huwag ninyong ikagagalit. Sa tingin ko kasi matatalo sa laban si Pacman.

Kahit ilang ikot pa ulit ang gawin niya sa oval ng Luneta at akyatin man niya ang statue of Liberty, mukang kakapusin siya sa kalaban. At oo kahit maligo pa siya ng paulit ulit, wala pa ring epekto.

Kasi naman, panlaban lang sa balakubak ang Head and Shoulder? Eh Cotto kaya ang makakaharap niya eh, paano yan?

Tawa muna dyan…wag kang KJ!

naks®

Kwentong Undas

2009-10-31T00:23:00.005+08:00

Lahat siguro tayo nangolekta ng mga tulo kandila sa mga sementeryo nuong araw. Yun bang gagawing hugis bilog tapos ibebenta.

Pero ako, dalawa ang ginagawa kong bilog. Yung isa ipapasa ko sa eskwelahan kasi kailangan daw para makagawa kami ng floor wax. Kaya pag umuwi ako, napapagalitan ako kasi magkahalong gaas at tinunaw na kandila ang amoy ko!

Eto ka, may pagkakaiba yung iniipon kong kandila. Yung galing sa mukhang mamahalin, sa teacher yun para ma-onor ako! Sabi ko mukhang “earth.”

Yun namang pangbenta, nilalagyan ko ng bato sa gitna…pampalaki at pampabigat. Akala ko naman ako lang nakaka-isip nun. At akala ko din, hindi yun mabibisto ng mga bumibili.

Eto na, minsan isang undas bago pumasok ang taon kung kelan ako tinuli, antok na antok na ako nung pauwi na kami. Hanggang sa nagkapalit na pala yung mga binilog na kandila.

Tanong tuloy ni Maam kinabukasan, “gusto mo bang ipukpok ko sa iyo ang batong sinama mo sa kandila?”

Ayun umuwi ako ng umiiyak. Big deal kasi pag napagalitan ng teacher eh…baka hindi ako ma-onor!

...

Nung first year college, Manila boy ako! Kaya kailangan todo porma…kahit undas!

Impluwensya ni Agis ‘yan. Taena kasing payatot na yun, paniwala niya, dahil maraming tao kapag undas, it’s a must na may bago kami kahit sa sementeryo lang pupunta. Ang jologs ano!?

Uso nuon sa Maynila yung sandals na pang aktibista. Lalo pa’t taga Peyups ako, kaya talagang tinarget kong magkaroon ng ganun para pang Undas.

Nagtagumpay naman ako. Kaya nga lang nung November 1 na mismo, umulan ng malakas.

Kaya nung gumabi na at oras na ng pormahan, lusak at maputik sa malaking bahagi ng sementeryo. Dahil kasubuan na, pinanindigan ko na lang.

Gumala kami sa sementeryo suot ko yung (lintek na) sandals na yun habang nagpuputik ang paa ko!

Di baling maglupa ang paa, makaporma lang!

...

Pag undas, nagkakaroon tayo ng mga kakilala na tuwing November 1 lang natin nakakahalubilo.

Sila yung mga di naman talaga natin kakilala pero kakwentuhan at kapalitan natin ng chichirya habang nagbabantay sa mga puntod.

Sa paglipas ng taon, napapansin natin yung mga pagbabago. Tulad na lang ng mga batang kaedad ko noon. Mahihiya ka nang titigan siya kahit alam mong siya kalaban mo sa pagkuha ng tulo ng kandila noon.

Dalaga na aksi siya ngayon.

Ngayong undas siguro, pamilya namin ang mapapansin nila. Nabawasan kami ng isa, wala yung lagi naming taga dala ng mga kandila, si Kaka.

Magugulat yung mga katabi namin na makitang yung litrato niya habang nasa harap na ng isang nitso at may tirik ng kandila.

naks®

Bakit Wala Akong Farmville?

2009-10-24T19:46:00.003+08:00

Kapag petiks ang oras, madalas nakikita ko ang mga ka-opisina ko habang nagtatanim…sa harap ng computer.

Yung Farmville ba!?

Minsan may nagtanong sa akin, madami daw ba akong rice, manghihingi daw sana siya. Sabi ko naman wala akong facebook.

Para bang malaking kawalan ang facebook sa buhay ng isang tao. Bakas ang pagkamangha sa kaniyang mukha sabay nag-iwan ng tanong…bakit ayaw ko daw ng Farmville?

Walang kagatol-gatol, ganito ang naging tugon ko…

Ayoko ng Farmville kasi ayokong maging magsasaka pero hindi dahil hindi ko kayang magsaka ng lupa. Laki ako sa hirap!

Kung nagkataon kasi, malamang mapabilang dun ako sa mga magsasakang nakikipaglaban hanggang ngayon upang mapasa-kanila ang lupang matagal na nilang sinasaka.

Katulad na lang ng Sumalao farmers. Sa lupa nilang sinasaka, dito na sila tinubuan ng ugat. Malamang-lamang sa lupang ito na rin sila malalagutan ng hininga pero hindi nila maaaring ilibing duon ang labi nila.

Sila ang mga magsasakang naglalamay sa harap ng tanggapan ng Department of Agrarian Reform bagamat hindi alam kung may pakialam ba sa kanila ang mga opisyal nito.

Minsan na rin silang inaresto dahil nagkilos protesta sila sa loob ng mababang kapulungan. Halos upuan kasi ang panukalang batas na magbibigay ng “TUNAY” na Comprehensive Agrarian Reform Program o CARP.

Bilang konswelo de bobo, naisabatas naman ang Reformed-CARP. Ibig sabihin pinalawig lang ng lima pang taon ang programa.

Hindi naman daw lahat ng may Farmville ay magsasaka. Pwede ring sila ang may ari ng lupain.

Yun na nga eh. Mas mabigat yun!

Paano kung ako nga may ari ng lupa tapos minsan eh napasyal ako sa aking bukirin para magpalamig. Dahil galit sa akin ang mga magsasaka, paano kung kuyugin nila ako?

Baka makita ko na lang silang nagpupuyos sa galit, papalapit sa akin, may hawak na karit at sa isang iglap ay isa-isa nila akong inuundayan sa leeg!

Hanggang sa tuluyang sumagitsit ang sarili kong dugo sa aking lupain!

Bakit ko pa ba gugustuhing magkaroon ng Farmville?

naks®

Labanan Na 'To!

2009-10-21T22:49:00.007+08:00

Ilang beses nang lumabas dito
ang paborito kong litrato…

Punong puno kasi ng aksyon diba?
Pasensya na lasing eh!

Pero akalain mong may humamon…?

Umaapaw din ang aksyon! Pasensya na ulit lasing eh!

Pero alin nga ba ang pang-award ang dating?

naks®

Parang Ako Lang

2009-10-17T22:09:00.002+08:00

Ang kare-kare bow!

Sige, wala namang duda na magkakasundo tayo na isa anng kare-kare sa pinakamasarap na putaheng pinoy. Magkakatalo na lang daw sa pagkakaluto.

Meron kasing iba na malabnaw ang timplada. Samantalang yung iba naman nasosobrahan ang lapot

Bakit nga naman kasi nilagyan na ng sandamakmak na dinikdik at dinurog na mani, nilagyan pa ng ¼ kilo ng peanut butter. Paano pa lalasa ang gata at ang ibang rekado?

Dapat bang pagdebatehan kung karne ng anong hayop ang dapat na main ingredient at mas masarap, baka o kalabaw?

Pareho naman kasing masarap diba? Pareho ding nagpapalagkit, nagpapa creamy at nagpapa-yummy ng sabaw ng kare-kare kung baka man o kalabaw.

Pero teka, anong parte ba ng baka o kalabaw ang gagamitin? Pata ba? Pisngi kaya? Iba kasi ang lagkit na bigay ng taba na galing sa pisngi eh.

Iyun nga lang, karamihan ang gusto eh twalya daw o kaya eh libro. Langya dati akala ko kung ano yung twalya at libro na ginagawang ulam eh, bahagi pala ito ng kanilang bituka.

Teka, paano napagkasunduan na ang lahat ng rekado at naluto na rin, naihain na nga ang umuusok pang sinaing, pero nang kakain ka na, nakita mong wala palang bagoong?

Parang ganun kasi si Mulong, masarap pero may kulang!

anglupetmotaenangshet!

naks®

Saludo - Sundalo

2009-10-09T20:21:00.005+08:00

Sa magkakasunod na bagyo na nanganak ng baha at nagparamdam sa ibat ibang probinsya sa mahal nating Pilipinas, hindi maitatatwa ang naibahagi ng mga magigiting nating sundalo.

Mula noong bumubuhos pa lang ang ulan, hanggang sa tumaas na ang tubig, pagliligtas ng mga biktima na umabot sa pamimigay ng mga relief goods, sila ang inasahan.

Hindi pa natatapos ang gampanin nila sa mga biktima ng bagyong Pepeng, tinapik na naman ang kanilang balikat para muling balikatin naman ang hampas ng bagyong Pepeng sa mga probinsyang nasa itaas.

Dahil diyan, hindi ko ipagkakait ang isang saludo para sa kanila.

Pero maliban sa mga sundalong naka uniporme, marami pang kababayan natin ang nagpakita rin ng katangiang sundalo. Ginampaman nila ang mga gawaing hindi naman hinihingi sa kanila.

Sila yung mga ordinaryong mamamayang nagbigay ng kanilang oras at pagod upang tumulong ng walang hinihintay na kapalit.

Para sa kanila, “matic” na yung kapag dumating ang ganitong pagkakataon, hindi sila nagdadalawang salita na magboluntaryo sa pagbibigay ng serbisyo.

Wala man daw silang pinansyal na maibibigay sa mga nasalanta ng bagyo, kahit man lang sa maliit na paraan ay may maibahagi sila upang tulungang makabangon sa bangungot na sinapit ang mga biktima.

Maliban sa nagbibigay ng serbisyo, sundalo rin siyempreng maituturing yung mismong mga nagbibigay ng donasyon. Ano nga ba ang maipapamigay sa mga nangangailangan kung wala namang donasyon?

Hindi naman pwedeng laway di ba?

Tingin ko sila yung nakatagong sundalong hindi nangangailangan ng uniporme. Saludo rin para sa kanila.

Akalain mong habang ninanamnam ko ang pagod at hirap ng mga sundalo at ng mga nakatagong sundalo, may nakita akong commercial sa TV!?

Si Pacman ba habang dinidisplay ang kaniyang buhok na walang balakubak. Siguro sooner or later, kapag humaba na ang kaniyang bigote at balbas pwede na ring bentahe na rin sa isang commercial!

Nataon pang nagsagawa din pala ng sariling relief operations si Pacman maliban pa sa ibinigay na isang milyong pisong donasyon.

At natapat pang “HIDDEN SOLDIER” pala ang commercial ni Pacquiao?

Akalain mong siya pala ang modelo ng nakatagong sundalo? Sige na nga, saludo na rin sa kaniya.

naks®

Bangon Na, May Araw Na

2009-10-03T17:47:00.001+08:00

NANINIWALA AKO, BABANGON ANG PINOY!

pagkatapos ng unos, sisikat ang bagong umaga.

ito’y upang maghatid ng ngiti at ligaya.

magpapakita ang haring araw.

nang sa gayu’y magbigay sa atin ng tanglaw.

at higit sa lahat, para sa lamig ay may panangga…

araw ang magpapatuyo ang ating mga labada.

Kailangan Kita...

2009-09-23T20:16:00.004+08:00

Year 2001 nang nagkasama tayo. Pero sa di inaasahang pangyayari, tumagal lang ito ng ilang buwan.

Ngayon aaminin ko, kasalanan ko!

Nang mawala ka sa akin, nasobrahan yata ako sa pride, hindi ko ininda. Halos kulang na lang yata eh sabihin ko sa iyong “eh ano ngayon!” Akala ko kasi hindi ka mahalaga sa akin!

Alam ko din na sobrang nainsulto ka nung gabi mismong nawala ka. Kasi naman eh, bakit nga ba naisama kita sa kolasese?

Edi ayun, nung nagsimula nang sumayaw yung mga babaeng mga balat lang ang suot, nakalimutan ko nang kasama kita.Lalo na nung nasundutan ng ilang bote ng beer, umuwi ako ng lasing…at tuluyan kitang nakalimutan.

Hindi ko inasahan na babalik ka. Pero hindi ko rin binalak na palitan ka.

Higit sa lahat, hindi na pumasok sa isip ko na mahalaga…Not until recently.

Magtatapos na ang 2009, korni pakinggan pero sa term siguro ng mga emo, baka ngayon lang daw ako nakapag move on. May ganun? Pakshet!

Taas na rin ang kamay ko, mahalaga ka pero hindi ang pagbabalik mo ang solusyun sa problema at sa halip ay kailangan na kitang kalimutan.

At ngayon nga ay may bago na ko!

Ayos na ulit ang paningin ko kasi may bago na akong salamin! At TIMEX pa ha!

naks®

Expired Na!

2009-09-20T20:24:00.005+08:00

Unang litaw pa lang ng jacket na may disenyo ng bandila ng Pilipinas, gusto ko nang bumili. Dahil ang Adidas ang unang naglabas nito, napalitan yung gusto kong bumili ng “gusto kong magkaruon.”

Iba kasi ang dating diba? May sense of nationalism. Nanduon yung pagiging proud na oy Pinoy ako!

Hanggang sa nauso nang nauso at hindi lang jacket ang makikita ngayon kundi pati mga caps, t-shirt. Pati tsinelas nga, may nakita ako eh.

Aminin na natin, may mga sundot sa pag usbong ng mga ganitong disenyo tulad ng pagkamatay ni Francis M. na lalong pinayabong sa pagpanaw ni dating pangulong Cory Aquino.

Kahit sandamakmak na ang nakakasalubong ko na naka-Pinoy flag jacket, hindi naumay ang pagkagusto kong magkaroon nito. Kung baga, hindi humupa ang dugong makabayan!

Sa katunayan, iyan ang huling disensyong nakita at nagustuhan ko. Simpleng simple diba?

Yun nga lang, sinabi ko sa sarili ko na hindi ako bibili ng Pinoy flag jacket kung hindi rin lang ako pupunta ng ibang bansa. Mas ibang level kasi ang dating diba kapag nakasalubong ka ng mga kababayan natin halimbawa sa Dubai tapos naka ganuong klaseng jacket ka diba?

Pwedeng sabihin ng mga coñotic na Pinoy sa ibang bansa na jologs pero dun sa mga simpleng OFWs, iba ang arrive.

Yun nga lang, mukang nakalipasan na ko ng kondisyon kong iyun. Malamang sa madagdagan na nang madagdagan ang disenyo ng mga jacket pero nandito pa rin ako sa Pinas

Ibig sabihin, hindi pa rin ako bibili at magkakasya na lang sa pagtingin sa mga display sa mall.

Incidentally, nahalungkat ko ang Passport ko. November 29, 2010 pala ang expiration date. Itinago ko na lang din agad dahil nakita kong masama ang titig sa akin ng litrato duon.

Sa loob-loob siguro niya, ibyahe mo naman ako!

Aba eh sa akin, sasagutin ko naman siya ng kahit papaano, nadikitan din siya ng Visa, natatakan din naman siya ng stamp pad ng Immigration Department ng ibang bansa.

Yung sa iba nga eh, nae-expired at nae-expired ng ang tatak lang eh yung travel ban sa Iraq at Afghanistan diba?

Incidentally ulit, nag ano ako. Namputcha, di na pala tumatalon nang mataas!?

Taena expired na rin yata!

naks®

May Nakilala Akong Blogger

2009-09-16T22:15:00.005+08:00

Guys meet Ella Rose or simply Number 88. Siya yung nakilala ko.

Naglalakad-lakad ako nung isang araw sa National Bookstore. Naagaw ang pansin ko nitong babaeng naka-pink bra na parang pag aerobics din. Siya yung tipong, kahit nalagpasan mo na, lilingunin mo at babalikan mo ulit ng tingin.

Iyun nga lang, di ko siya nakilala ng personal. Libro lang kasi ang nakilala kong Ella, laman ang mga sinulat niya sa blog.

Walang panama si Ella kung ililinya mo siya sa mga batikang manunulat. Pero ipupusta ko ang bulsa (bahala na kung may laman) magugustuhan mo siya. Pangingitiin ka at baka sa isang punto eh kukurutin ka din ng konti.

Sa edad na 18, nagtrabaho bilang masahista si Ella (malamang sa ngayon eh hindi na) at nakilala bilang number 88. (Tantya ko nasa 23 or 24 na siya ngayon.)

Dahil walang litrato ang libro, wala akong idea sa itsura niya. May nakita akong naka frame na puzzle ng isang babae sa bahay namin kaya isipin na lang natin ganyan ang itsura ni Ella.

Matapang ang mga kwentong isinulat ni Ella sa kaniyang blog. Matapang kasi wala siyang hesitations sa paghahain ng karanasan niya sa MP o sa massage parlor at kung paano siya naging “batikang” masahista.”

Lahat nakabuyangyang, mula sa alamat ng balot at talot hanggang sa kailangan na niyang magdesisyung iwanan ang pagmamasahe.

Para lang kasi siyang ng nagku-kwento. At sa pagtatapos ng bawat post, mabibitin ka pero gugustuhin mong magtanong at kausapin siya.

“Talaga may naging customer kang babae who asked you to go down on her? Lupet naman nun!”

“May naging customer ka ba na na-attract ka din at tinamaan? Hindi yung tipong gusto mo lang dumaan din ang katawan nila sa palad mo ha.”

“Teka huwag mong isama yung supervisor ng hotel ha, di ko nga maisip yung tawanan siguro ninyo ni Carol nung tinuturuan mo siya ng "special". Teka kumusta na nga pala si Carol, nanduon pa din ba siya?”

“Yung kasamahan mo na nasobrahan sa Shabu, nakita mo pa ulit siya? Kawawa naman ano? Paano na yung mga anak niya? Teka anong course nga ba ang tinapos mo? Yung nagpa-aral sa iyo, anong trato mo sa kaniya?”

Sigurado ako mayaman na si Ella Rose ngayon. Baka nga siya na si Doña Ella hehe (Peace!). Binista ko yung blog niya at iba na rin ang laman. Hindi na rin tungkol sa pagmamasahe.

Pero isa ang pinatunayan ni Ella, diskarte ang kailangan sa buhay para umasenso. Patatagan ang laban basta wala kang paang tinatapakan. Bilib ako kay Ella kahit ano pa man ang pinagdaanan niya.

naks®

Wala Kasi Akong Ibon

2009-09-12T20:51:00.004+08:00

Teka lang, hindi bayag at batotoy ang ibig kong sabihin ha dahil siguradong meron ako nun.

Hindi rin ito tungkol alagang ibon na nilalagay sa hawla. Pero may twit-twit din ito.

Tungkol ba sa bagong (luma na para sa iba) social networking na kung tawagin eh TWITTER. (Ayusin mo yang pronunciation mo, wag mong tigasan yung dalawang T, may konting lambot at lambing daw para may pagka-konyo ang dating.)

May mga na-encounter kasi akong mga Twitter account na muntik muntikan na kong mag-violent reaction. Baka kung maririnig lang ako ng mga may-ari ng account na nabasa ko malamang nalaban na ako ng basag-ulo.

Kasi naman may mga shout na hindi mo maiiwasan ang magsabi ng “eh ano naman ngayon?” Para bang big deal sa network nila na malaman kung anu kaniyang pinagkakaabalahan.

Di bale sana kung may social relevance. Kaso mga wala namang kwenta eh!

Tulad na lamang ng mga shout na “I am having my dinner now, just tuna sandwich and red tea.” O kaya naman eh “Going to Gateway later, will try to catch Kimidora after dinner with…”

What the fuck!? Eh ano naman ngayon? Sabi nga ng mga batang nagkakaingay sa harapan ng bahay namin kapag nagkakadayaan na sila sa teks “so wat naman por me?”

Kasi nga naman eh, para bang hindi iikot ang mundo ng network nila kapag hindi nalaman ng kamunduhan ng internet na kumakain siya ng sandwich habang ang isa naman eh nagbabalak manood ng sine. Mga feeling?

Pero nitong mga huling araw, sa dinami-dami ng angst ko sa buhay, parang gusto kong may mapagparausan. Shout na kahit walang nakakarinig at sa halip ay shout na binabasa.

Yun nga lang, wala akong ibon.

Pero kung may Twitter ako, malamang chopsuey na o halo-halo ang mga announcement ko dun. Meron sigurong tungkol sa trabaho, personal, at wala lang. Kung nagkataon naghuhumindik siguro ang mga sigaw ko tulad ng…

- Kung may mapapasukan lang ako bukas, nag resign na ko ngayon!

- Bago na ang oras ko sa trabaho, nainsulto ako sa rason nila!

- Nalilibugan ako, ilang araw na!

- Maganda nga pala yung Kimidora!?

- Bilang konswelo sa sarili, bumili ako ng sapatos…lupet!!!

Sumambulat din dito! Eh ano nga ba ang ngayon kung wala akong ibon?

naks®

Sayang...Walang Litrato!

2009-09-09T21:46:00.001+08:00

Sa loob ng mahigit dalawang taon, gising ako sa magdamag habang halos buong maghapon naman akong tulog. Hindi ako call center agent at mas lalong hindi rin callboy pero umikot ang oras ko sa parehong oras na ginagalawan nila.

Pero simula kahapon, kalahating maliwanag at kalahating madilim na ang takbo ng oras ko. Alas kwatro ng hapon hanggang alas dose ng hatinggabi na ko sa trabaho.

Ibig sabihin nito, mas madaming tao na ang makakasalamuha ko sa trabaho, mas maraming pakikisamahan, mas maraming boss kaya ibig din sabihin, mas maraming mata.

At kapag ganuon, kokonting oras na lang din ang mailalaan ko sa pagda-download ng mga kanta at higit sa lahat, pag-iikot sa makabuluhang mundo ng blogging.. Kaya ipagpasensya po ninyo kung hindi muna ako makaikot.

Medyo nangangapa pa kasi kung ano yung magandang oras para pumetiks eh!

Nabawasan na rin nga ang oras ko sa pag-iikot sa ibat ibat job sites naka bookmark na sa computer na ginagamit ko. Baka magtampo tuloy si www.workabroad.ph

Pero sa pangyayaring ito, meron pa rin naman siyempreng magandang maidudulot sa akin…sa wakas ay may oras nako para makapasok ng mall. Ni hindi ko kasi alam kung ano itsura ng newly renovated SM (North) Annex.

Uulitin ko lang, kung sakaling di ako makapasyal, ipagpaumanhin muna at baka namamasyal ako sa totoong pasyalan.

Nga pala, walang litrato ang post na ito! Kung ano ang koneksyon nun, hindi ko makita. konek da dats na lang kung meron man.

naks®

Konting Buhangin At Simento Na Lang

2009-09-05T09:41:00.001+08:00

Sa wakas! Akalain mong matapos ang ilang buwang paghihintay eh matatapos ka na!

Kung ibabase sa kinalabasan, sulit naman ang paghihintay. Sabihin na nating mabigat sa bulsa, pero kung nanamnamin naman ang bawat sulok mo, konting buntong hininga lang ang kapalit ‘pag iisipin ang gastos.

Sa totoo lang akala ko, mabibitin ka. Alam mo kung bakit? Kasi naman nitong nakaraang buwan, napansin kong ilang tao na lang ang gumagawa. Naitanong ko tuloy, “may problema kaya?’

Iyun pala eh talagang ganuon pag nasa finishing touches na. Ano nga naman ang gagawin ng piyon kung kikinisin na lang ang bahay!?

Anong klaseng gamit naman kaya ang ilalagay sa loob mo?

Kung maganda ang panlabas, dapat lang din naman sigurong patok sa panlasa ang ang panloob. Mahirap naman kung hindi balanse at baka magtaasan ang mga kilay ng mga magiging bisita.

Tutal din lang eh gumastos na ng malaki, itodo na. Panloob na kagamitan na lang naman ang kailangan eh.

Bagay siguro kung merong muebles. Isang set ng sofa na gawa sa Narra? Wag kang mag-alala dahil maliban sa kahoy, siyempre may isa pang sofa set na kutson, yung malambot naman.

Ayaw kasi ng mga bata sa kahoy. Hindi pa nila maa-appreciate yung halaga ng de kalidad na muebles.

Home theater? Pasok!

Sa ngayon, ilang sako ng simento at buhangin na lang ang kinakailangan. Bakod at gate na lang ang kailangang trabahuhin.

Kapag tapus na yung bakod at tsaka na lang pag-isipan kung anong kulay ang ipipinta. Mas babagay din siguro kung kombinasyon ng bakal at lumang kahoy ang tarangkahan para may touch of class.

Wish ko lang, bago ka ipa-blessing, makilala ko kung sino ang may-ari sa iyo para naman maimbita ako. Gusto kong makita ang interior design mo.

Kapag nakasakay kasi ako ng bus pauwi araw araw, lagi kitang nadadaanan at hindi ko maiwasan ang pagtingin sa iyo.

naks®

Basted Na Naman!

2009-09-03T03:01:00.004+08:00

Broken hearted na naman ako!

Nanuot na naman sa mga ugat ko yung feeling at eksena bang gusto mong magkulong sa kwarto, makinig ng mga makabagbag damdaming love songs, sumalampak sa sahig, idakot ang kamao sabay patong ng siko sa tuhod at ilalagay ang kamao sa noo.

Pag ganyan na ang itsura, sasabayan ng dialogue na “o hindeeee…”

Kung hindi ka pa nasisiyahan at gusto pang magpaka-OA, dugtungan mo pa ng “dugot laman, napagbintangan.” Pwede ring “ikaw…kung sa kaniya ka maligaya, sige malaya ka na.”

Kasi naman eh, sa ikalawang pagkakantaon, hindi ka na naman napasa-kamay ko. Ilang buwan ko ding hinintay ang sagot mo bagamat alam kong unang linggo ng September eh magbibigay ka ng kasagutan.

Hindi naman ako umasa pero hindi ikinailang naghangad ako.

Sabi ko nga, kahit pangatlo lang ako. Sa kanila na ang itaas, paa at talampakan na lang ang sa akin, walang problema ‘yun. Basta mapasa-akin ka lang. Iyun nga lang, hindi talaga siguro pasado sa panlasa mo.

Ikatlong gantimpala sa Essay (kung saan ako asumali) si Dr. Domingo Landicho, na haligi na ng panitikang Pilipino. Unang gantimpala naman si Reuel Molina Aguila na isa sa dalawang hall of fame awardees sa taong ito.

Langya naman, ano ang panama ko sa kanila?

Mailap yata talaga ang Palanca awards. Buti pa ang CCP, napagbigyan at sinagot na ko kahit na sa mas maliit pagkakataon.

Pero ok lang iyun meron pa namang “sa isang taon na lang ulit.” Iyan na lang siguro ang konswelo ko sa sarili ko.

Yaman din lang (naks yaman daw!) at natalo eh ilalahad ko sa inyo yung maikling bahagi ng sanaysay na sinali ko...

“Masarap sanang pagmasdan ang pagpatak ng ulan habang nakadungaw sa bintana. Yung mga kapatid ko nga para namnamin ang sarap, sinasabayan pa ng kape at sinangag. Ang siste pa, bibilugin ang mainit na sinangag tapos kunyari daw balot. Masaya naman, wala pa akong muwang eh.

Pero sa mga pagdungaw-dungaw nagsimulang kumabog ang dibdib ko kapag malakas ang ulan o kung may bagyo.

Kahit sa loob kasi ng bahay, kapag itinodo ang sigwada ng bagyo, mistulang nasa loob naman ng bahay namin ang mga anak-anakan ng ulan. Umaambon sa loob ng bahay.

Natatangay kasi sa direksyon ng ulan ang mga atip. Yun ang hirap kapag pawid ang bubong, hindi nakapirmis. Kapag napalakas ang ulan sabay sa pag-ihip ng hangin at nakakontra pagkakalatag ang pawid, natatangay ito lalo na’t matagal nang pinagpyestahan ng mga ibon ang atip.

Para hindi maglusak ang sahig sa itaas ng aming bahay, kaniya kaniya kaming lagay ng mga batya. Lalagyan din iyun ng mga basahan para daw hindi naman tumilamsik ang pumapatak na ulan. Sa ganuong paraan naiipon din ang tubig at kung madami-dami na ang laman ng batyang nakasahod, papalipitan lang ang basahan, pwede na ulit.”

Rain Rain Go Away ang pamagat niyan pero iyan na lang muna. Baka kasi ‘pag itinodo ko, parang nabasa mo na rin ang kaluluwa ko.

naks®

Piktyur Meseyj

2009-09-01T00:37:00.003+08:00

May nagtanong sa akin nung una ko itong ginamit; ako daw ba iyan? (litrato sa iba)

Napa isip ako dun ha!

Bagamat nakayuko ang nasa litrato, ilang mga bagay ang napansin kong pagkakapareho niya sa akin.

Yung mataas na hairline, (maliban sa gupit na semi kalbo eh totoong nakakalbo na at lumalapad ang noo!) yung brand ng yosi at higit sa lahat eh nasa inuman.

Pero hindi ako iyan!

Iyang nasa ibaba ang totoong ako!

At ang isang malaki naming pagkakaiba…HINDI AKO NATUTULOG SA INUMAN!

Peksman!

Nagtatawag lang ako ng uwak. Teka lang nasusuka ako! Waaaak!

naks®

Inuman Files: Majikero

2009-08-26T00:46:00.002+08:00

Halos paubos na ‘yung pangalawang case ng red horse na binili ni Pareng Fred (seaman siya at bagong dating) nang umingay ang inuman noong Linggo. Merong deadma lang sa nagkakaingay pero dahil sa amin mismo naka-pwesto, kailangang isa ako sa pinaka maingay.

Alam kong mabibitin kaya nagpabili ako ng isang kahon pa (naks!) Pampasarap ba sa kwentuhan!? Malamang kasi na manlumo kami kapag wala nang maitatagay habang nagpapataasan pa lang ng ihi.

At ang dahilan ng masigabong sigawan…dyan – dya – raran…MAGIC!

Hindi ko alam kung dahil na-betsin kami dahil sa pulutang sigig at adobong isaw ng manok kung kaya mala sabungan ang eksena. Parang lahat kasi gustong sumigaw ng lo-jis sabay kumpas ng mga kamay!

Kung bakit naman kasi namulutan ng may mantika eh sanay naman ang mga bituka namin sa mani, chicharon at Tempura. Edi ayan tuloy, mukang nawala kami sa hulog.

Teka hindi nga pala Tempurang Japanese food ha. Yun bang mumurahing fish cracker lang na malaki ang lalagyan.

Partikular na tinutumbok ng debate kung sino daw ang mas magaling…Si David Blaine daw ba o si David Copperfield? Ayos ano?

Dahil naniniwala akong medyo kahawig ko si David Blaine, sinabi ko na siya ang mas magaling. Isa pa, street magic at walang camera trick ang gimik niya. Kahit sino pwedeng maging subject at kahit saan lugar, nagpapakitang gilas.

Mistulan namang mga kamag-anak ng isa pang David si Attorney at si Pareng Jo (kapatid ni Pareng Fred). Kulang na lang yata eh sumuka na sa harapan namin maipagtanggol lang ang idolo nila.

Sino daw ba ang makakaulit nung nawala ang Statue of Liberty, ang isang helicopter habang nasa isang entablado at magpalitaw ng lumang barko sa Bermuda Triangle!?

Nag-uumapaw sa kwentuhang magic ang harapan na para bang kilala namin ng personal ang dalawa. Baka kung kaya lang naming i-text si David at si David eh ginawa na namin para utusan silang magpakitang gilas!

Tulad ng dati, may magpapatalo ba sa usapang lasing?

Buti na lang at bumanat ng isang malupet si Tupak. Sa kaniya pala natapat ang magic tagay na magpapahupa ng sigawan at mauuwi naman sa tawanan.

Pagkatagay ba naman eh nanggalaiting sinabing “mas magaling si David Pomerans!” Sabay dugtong pa ng “sino ba ang kumanta ng Got To Believe In Magic!?”

Oo nga naman. Laban ka?

naks®

Mainit Ka Din Ba?

2009-08-22T02:13:00.008+08:00

Sabi ko nuong ika-100 kong poste(?),sige 100th post na lang…

“Pero ang nakakatuwa dito, habang naghahasa ako, napabilang ako sa parang komunidad ng mga blogista bagamat hindi naman talaga magkakakilala. ‘Yun bang akala mo, magkakapitbahay lang na nagbibigayan ng ulam.

“Yun nga lang, may ibat-ibang obserbasyon tayo sa ating mga kapitbahay bagamat tuloy lang ang pagsasalo-salo sa handaan.”

Sa mga nababasa ko ngayon, napagtanto ko na hindi lang pala ibat ibang obserbasyon ang nangyayari sa komunidad na ito. Meron din palang batuhan ng mga panis na ulam mula sa handaan.

Ang tanong na lang ngayon, sino ang mas mangangamoy panis?

Kahit binabasa lang, ramdam at nanunuot ang init ng apoy na nagpapakulo sa dugo ng ilan.

Ayoko sanang makisawsaw!

Iyun nga lang galit din ako kaya hindi ko maiwasan ang magpahayag ng mga verb na may tatlong exclamation point. Siguro tulad nila umuusok din ako. Kailangan ko iparamdam kung ano man sinasaloob ko.

Isipin mo na lang na kumukulo ang dugo ko at hindi pa umiinom ng

Para na kong titing galit
Na konting salsal na lang…
Mapapaigtad at lalabasan.
Kaya ‘wag mong ipilit
Mga ugat nito’y gumuhit
Dahil kapag nagkataon
Sasambulat sa mukha mo
Ang katas ng galit ko!!!

‘Wag madumi ang isip.

Sundot lang yan sa mga hapunan ng ating butihing Pangulo sampo ng kaniyang mga alipores. Kasi naman, lumalabas na 37 million at hindi lang pala 19 million ang nilustay nila duon?

Sino ang hindi manggagalaiti?

Para silang mga sepulturerong humuhukay ng mga sarili nilang libingan. Magbabayad din sila.

naks®

Parte List

2009-08-19T00:36:00.005+08:00

Hindi ko talaga maumpisahan ito sa ibang paraan kundi sa…natawa talaga ako sa Alyansa Sabungero na nagtungo sa Comelec para daw magpa-accredit bilang isang party list group.

Maliban pa sila ibang grupong nakasabay nila at iyung iba pang nagpupulong-pulong ngayon na siguradong susugod din sa Comelec sa mga darating na araw.

Ayan kasi, malamang kasalanan ito ng dalawang Party List Congressmen na umamin na nakasama ng ating butihing Pangulo sa kanilang magarbong (huling) hapunan sa Estados Unidos.

Edi ayan, pati tuloy grupong kinabibilangan ni Mang Tacio at Don Patrick Antonio eh gustong maki-party este…maki-parte sa pera ng gobyerno.

Ayoko namang maliitin ang nasa loob ng mga bungo ng mga sabungero, dahil once upon a time eh nahilig din ako sa tupada (kahit ginugulangan kami ng Kristo namin.) Kaya lang, ano naman kayang panukala ang ihahain ng Alyansa Sabungero Mababang Kapulungan kung saka-sakali?

Alam ko na. Bigyan ng pagkakapantay-pantay ang lahat ng manok na panabong na kumain ng Thunderbird? Kasi daw ang iba eh ordinaryong mais at conditioner lang ang nilalantakan.

Pwede rin siguro nilang isulong na mabigyan ng health insurance ang mga kristo at sintensyador? Panalo ano?

Batay sa Republic Act 79-41 o ang Party List Act, maaaring tumakbo bilang isang sectoral group ang mga grupong kumakatawan sa isang "MARGINALIZED SECTOR"

Abe eh kung ganiyan pala, at dahil pinangunahan na ng Alyansa Sabungero, hindi nakapagtatakang habang bumabarik ngayon ang mga sunog baga, pinag-uusapan din nila ang pangangalap ng pirma at tantyahin kung pwede silang sumabak sa darating na eleksyon!?

Sa dami nga naman ng manginginom, pihadong mas llamado sila sa mga sabungero!

Wag ka ring magtaka na may makikita kang streamer sa kung saan na may nakasulat na “SUGAROL---PINAGKAISANG SAMAHAN NG MGA MAHJONGERO, NAGTO-TONG-ITS AT NAGSASAKLA.”

Susugod din daw sila sa Comelec bukas! Naku po nalintikan na!

Mukang kailangan ko nang tawagan ang mga dabarkads ko lalo na sina Fernando Zobel de Ayala, Lance Gokongwei at Henry Cojuangco. Hindi kami dapat magpahuli.

Patok kayang party list name ang “ANAK MAYAMAN”?

naks®

Bagong Bahay....Haaay Buhay!

2009-08-14T03:19:00.004+08:00

Bilang paggalang sa mga namimigay ng kung anu-anong papel sa mga mall, istasyon ng MRT at iba pang pampublikong lugar, kinukuha ko kung ano man ang inaabot nila.

Ke credit card pa yan, cash loan, discount sa motel o kung anu pa mang papelitos… tanggap lang.

Iyun lang kasi ang nakikita kong paraan para di naman sila manliit sa trabaho nila. Iniisip ko kung ako kaya ang nasa lugar nila, ano ang mararamdaman ko kapag dine-deadma nila ako eh papel lang naman ang binibigay?

Kaya ano ba naman yung abutin ang binibigay nila, basahin at pagkatapos eh ibulsa.

Pero sa lahat ng papelitos na mga nakukuha ko, (NA SANA EH NAGIGING PERA PAG NAIPON) yung mga tungkol sa bahay ang nagtatagal sa akin. Yung iba, nakakarating pa sa amin at talagang pinag-aaralan ko yung mga modelo ng mga bahay.

Wala lang. Ang sarap kasi sa pakiramdam tumingin ng ibat ibang klase ng modelo ng mga bahay. Tapos pagaganahin ko yung pagiging malikhain ko (naks!). Iko-combine ko halimbawa yung dalawang modelo.

Pero bago ang lahat, sinisipat ko din yung location map. Malapit ba ang subdivision sa palengke, simbahan, sa eskwelahan o sa main road?

Aba siyempre, magpapagawa ka na rin lang ng bahay eh siguraduhin nang may masasakyan. Baka mamaya, maganda nga ang bahay tapos limang kilometro pala ang lalakarin bago makakita ng gulong.

At higit sa lahat, tantyahin ang budget!

Maron akong naitabing design na hindi naman kagandahan pero pwede na sa panlasa ko. Kung tutuusin nga, kung ikukumpara sa mga bagong design ng mga bahay ngayon eh baka lumang style na tong Queen Sophia na ito.

Ang isa pang nagustuhan ko sa perspective image ng bahay eh walang naka park na kotse kahit may garahe. Kasi naman kung may kotse ang litrato baka isama sa bentahan, patay tayo dyan pag nagkataon!

Bagamat may kotse sa floor plan, madali na yung burahin! Palalagyan ko na lang ng liquid paper sa architect.

Ayos diba? May banyo sa ibaba at sa itaas ng bahay, tatlo ang kwarto, hindi magarbo ang disenyo. Parang pang simpleng pamumuhay lang!

Sa halaga nitong P1,609,920.00 mababa na ito kung ikukumpara sa ibang mas sopitikado.

Iyun nga lang, matagal na panahon at maraming taon pa bago matupad ang pangarap kong magkaroon ng ganiyan. Pero kahit papaano, nandiyan lang ang pangarap!

Nakapanlalambot nga lang ng tuhod kapag nabalitaan mo na ang Pangulo ng bansa kasama ang ilan pang mambabatas eh naghapunan sa Amerika na mistulang ginto ang mga kinain.

Sa kabuuan ng dalawang hapunan, gumastos sila ng $35,000 o humigit kumulang P1.7 million pesos.

Ang hapunan nila, kasing halaga ng bahay na pinapangarap ko…samahan mo pa ng ilang bagong appliances, sofa, dining set at isang kabang bigas!

Haaay buhay!

nakam-putcha®

Patalastas Lang, Bago Maging Kasaysayan

2009-08-11T08:46:00.003+08:00

Sa araw na ito, malalaman kung makakamtan ba ang pagkakaroon ng kalayaan sa bansang Myanmar. Gayunman, inaasahan din na ang araw na ito ang simula ng malakihang pag-aaklas upang sila’y lumaya.

naks®

UPDATE ON THE MILITARY JUNTA'S VERDICT POSTED IN MY COMMENT.

Bugaw Daw Ako?

2009-08-07T01:10:00.003+08:00

Isang strongly worded email ang natanggap ko kamakailan lang. Sulat na punong-puno ng reklamo at may gustong ipamukha sa akin. Napailing nga ako nung nabasa at nasabi tuloy…punong puno ka ng angst.

Minarapat kong i-post dito ang sulat at siguro kayo na lang ang bahalang humusga.

(dim lights at isang malumanay na music nga diyan….)

Mulong,

Hindi nako magpapaligoy-ligoy pa, itigil mo na ang mistulang pambubugaw na ginagawa mo sa akin!

Huwag mo sanang masamain pero gusto ko lang ilabas ang sama ng loob ko. Pakiramdam ko kasi isa akong pagkain na gusto mong ipatikim o produktong gusto mong ibenta kung kani-kanino.

Habang inilalako mo ko, nakabandera rin kung ano ang kaya kong gawin at kayang gawin pa kung sakaling pumasa ako sa panlasa nila. Talaga bang ganuon, halos ipagmakaawa mo?

Napapagod din ako. At dahil sa pagod na iyun, unti-unti ng nagreresulta ng lungkot.

Ang isa pang ikinasasama ng loob ko, gusto mo pa na foreigner ang kumuha sa akin.

Hindi ko na mabilang kung ilang foreigner na ang dinaanan ko pero wala ka namang napala di ba? Parang pang-iinsulto nga na tinitignan lang nila ako matapos ay wala lang. Mistulang hangin lang ako na dumampi sa kanila.

Ilang beses na ring nagbago ang anyo ko pero wala pa ring nangyari. Ikaw na rin naman mismo ang nagsabi na may ibang factor din silang kino-konsider. Pero hindi mo naman masagot kung ano nga ba yung factor na iyun na hinahanap nila?

May kasabihan nga di ba, kung hindi ukol, hindi bubukol.

Hanggang kalian mo ba ako ilalako?

Gumagalang…

(TINGNAN SA UNANG COMMENT KUNG SINO ANG NAGPADALA NG EMAIL)

naks®

Kagat-Labi

2009-08-05T02:36:00.007+08:00

Hindi ito tungkol sa kanta na sinulat ni Joey de Leon at inawit naman nina Julia Clarete at Allan K.

Nakakatawa pero sabihin na nating mababaw ang luha ko. Hindi naman madalas, yun lang mga pagkakataong makabagbag damdamin talaga…kahit sa pelikula lang.

At para mapigilan ang pagpatak ng luha, kagat labi ang paraan.

Una kong napanood ang pelikulang “The Cure” noong college ako at naulit kamakailan lang sa internet. Tungkol ito sa dalawang bata na tumakas at naglakbay upang hanapan ng gamot ang sakit ng isa sa kanila.

Hindi kasi nadaan ang karamdaman sa mga dahon na pinapakuluan at ini-eksperimento nila. Kaya nang mabasa nila na may gamot na nadiskubre at makapagpapagaling daw sa sakit na aids, lakas loob silang naglakbay.

Ngunit nabigo sila. Hanggang sa namaalam na ang isa.

Pilit ko ring pinigilan ang pagpatak ng luha ko sa pelikulang “Pay It Forward.” Pinaka mabigat na eksena para sa akin nung dumungaw ang ina ni Trevor (ginampanan ni Haley Joel Osment) mula sa kanilang bahay matapos mailibing ang kaniyang anak.

Noon niya nakita ang mahabang pila ng mga taong may dalang kandila at bulaklak sa labas ng kanilang bahay habang ibinabalita naman kung hanggang saang lugar na ang narating ng prinsipyong “Pay It Forward” na kapag ginawan ka ng mabuti, huwag mo ibalik at sa halip gumawa ka ng mabuti sa iba upang ganuon din ang gawin nila.

Bigat sa dibdib kaya naka-kagat labi.

Siguro pangatlong beses ko nang panunood ng “Magnifico” nuong sa wakas eh natapos ko. Hindi ko kasi natatagalan yung pagkakataong ihahatid na si Magnifico sa kaniyang huling hantungan habang laman ng kabaong na ginawa niya.

Sa mga huling sandali ni Magnifico, isa isa namang sumusunod sa paghahatid sa kaniya ang mga taong tila hinaplos ng kaniyang kabutihan.

Nitong mga nakaraang araw, hindi ako nanuod ng mga palabas sa sine. Pero ang dalas kong magkagat-labi para mapigilan ang emosyon.

Kapag nanunuod ako ng balita, kapag may nakikita akong mga litrato o mga video clips na nilalapatan ng mga musikang inuugnay sa kaniya, ang hirap na hindi kilabutan.

Siguro dahil masyado akong naging mapanuri? At dahil siguro bumagsak ako sa larangan ng pamamahayag!

Isang larangan na hindi naman magiging malaya kung hindi dahil sa kaniya.

naks®

Talking About Irony

2009-08-03T03:45:00.005+08:00

A cup of coffee at 2 in the morning is a big help.

While a cup of chamomile tea is soothing…at 1 in the afternoon!

Palit-Ulo

2009-08-01T08:16:00.011+08:00

Narinig ko ito sa isang kabigan
(bagamat hindi word for word ha!)

Lord noong una po ay si Cardinal Sin

Ngayon naman po si dating Pangulong Cory Aquino.

Paano na po ang sambayanang Pilipino?

Kung mamarapatin po ninyo

Hiling sana nami’y palit ulo

Dalawa kapalit ng isa.

Si Tita Cory po sanay ibalik ninyo …

Kapalit si blank at si blank

naks®

dahil sa comment ni LordCM, tinanggal ko ang litrato at ang pangalan. (umurong ang bayag ko!) Fill in the blanks na lang hehehe

Dahil sa hiling ULET ni LordM, bumalik ang larawan
pero cartoons na...
hindi ko na sila makilala. Blank pa rin ang pangalan
kaya ituring mo na lang na isang blind item.

Sige Pumorma Ka!

2009-07-30T03:12:00.006+08:00

Hindi ako fashionistang tao. Pero alam ko naman yung mga nauuso at paminsan minsan eh nakikisabay din naman ako.

Sa mga nagiging “in,” kung sa isang suutan eh alam ko nang parang hindi bagay, aba eh hindi nako nagbabaka-sakali na sa susunod na pagkakataon eh babagay na sa akin.

Hindi pala nadadaan sa dalawang paligo eh.

Masaya na ko sa simpleng t-shirt, maong at sneakers. Sabihin na nating safe na safe pero di bale nang safe kesa pumorma ng kulang sa hulog.

Sa isang banda, hanga din naman ako dun sa magagaling magdala. Yun bang kahit ano ang mauso o kahit anong porma eh bagay. Saan ba naman ako hahanap ng ganuong katangian eh kulang na nga ako sa height, kulang sa itsura, kulang pa sa bukol. (muscle ba!?)

Pero meron pa bang mas dapat hangaan kesa dun sa mga taong may sapat na lakas ng loob na pumorma…no matter what!?

May nasalubong kasi ako na talaga namang hindi ko alam kung mapapailing ako o matatawa. Hindi ako nainggit pero aaminin kong bumilib ako sa guts nya!

I-drawing mo sa utak mo ha.

Nasa kaayusan naman ang height, yung tamang tama lang. Naka skinny jeans tapos naka flip-flops.

Ok na sana kasi ang tsinelas naman eh ka pang porma na ang level ngayon kahit pa “havanas” ang tatak. Hindi tulad dati na ang pormang naka tsinelas eh nagiging sentro ng deskriminasyon.

Pero nagka problema bigla!

Alam mo ba yung mga baseball jersey? Yung malalaki at oversized na isinusuot ng mga hip-hop rapper.

Para mas madali…yung mga damit na tila may tatak Andrew E o kaya eh yung sinusuot ng mga miyembro ng Salbakuta.

Na imagine mo ba? Skinny jeans…flip flops…at oversized baseball jersey?

Hindi ba mukang siyang naglalakad na ice drop? Bakit di mo hahangaan ang tapang na meron siya di ba?

naks®

Inuman Files: Patay Na Yosi

2009-07-27T05:04:00.005+08:00

Iba talaga tama ang GSM Blue! May kung anong espiritu na nagbibigay ng tapang mga nakakainom nito na ilabas ang kanilang mabigat na dinadala. Oo peksman.

Yun’ bang tipong kahit ang pinaka tatago mong problema eh mailalabas mo sabay sa pagtagay ng kulay tubig na alak. At kapag nasimulan na nga ang mga makabagbag damdaming kwento, asahan mong masusundan pa ng konting iyakan blues kahit puro barako ang nag-iinuman.

Si Pareng Jo, nagulat na lang kami nung sinabing baka maghiwalay na daw sila ng misis niya. Walang third party pero kailangan daw. Langya parang mga artista.

Wala kasing trabaho ang mag-asawa. Nahihiya na daw si Pareng Jo kasi sa biyanan niya sila nakatira tapos nag-aaral na ang isa nilang anak. Nagpalitan kaming apat na kainuman niya sa pagpapayo na pag-usapan muna pero mahirap na raw talaga.

Dumadalas na raw kasi ang pagtatalo nila at minsan na ring niyang napagbuhatan ng kamay ang asawa. Pansamantala lang naman daw habang naghahanap ng trabaho kasi ayaw naman talaga niyang mahiwalay sa mag-ina niya.

Katahimikan.

Pagtingin ko sa kamay ko, nakita kong patay na pala ang yosi ko. Hindi ko alam kung napatakan ng chaser o natilamsikan ng laway dahil sa mga umaatikabong mga payo.

Dahil namatay ang yosi ng hindi naman naupos, hindi ko muna tinapon at iyun na lang sana ang sisindahan ko nang pigilan ako ni Attorney. Seryoso ang mukha niya sa pagpigil sa akin.

Huwag na huwag ko daw sisindihan ang yosing namatay na…

Nakaka-kanser daw kasi! +*#@$%!

Lintik, muntik ko nang matungga yung bote ng GSM blue.

naks®

Sandali Na Lang

2009-07-23T03:45:00.004+08:00

Sabihin na nating nasa final stage na. Medyo nagulo lang talaga ng husto pero unti- unti na rin namang naaayos. Pasaan ba at babalik din sa normal ang lahat.

Bilog ang mundo, pero kahit bilog hindi dapat mahulog. Kahit bilog dapat tumingin sa kanan at kaliwa, baka kasi nasisilaw lang sa iisang direksyon. Itagay na yan...hik!

Pansamantala, makinig ka muna ng makabagbag damdaming kanta. Ang kantang iyan ang napagtripan kong pakinggan habang nakadungaw sa bintana, nakatingin sa puno ng bayabas at humihitit ng sigarilyo.

Kung sakaling ulit-ulitin mong pakinggan, huwag mo lang sasabayan ng gin-bulag at baka mawala ka sa wisyu eh mag iiyak ka na lang sabay laslas sa pulso.

Sige patayin mo muna yung sounds sa gilid at ito muna ang pakinggan mo.

Pagbalik ko, alin sa tuluyan na akong bumalik o bumalik lang para tuluyang umalis.

naks®

Not Blogging 101

2009-07-11T02:50:00.010+08:00

This is my 100th post. Wala akong balak mag-lecture tungkol sa blogging dahil wala naman akong kapasidad para gawin ito.

Unang una, ang pangit nga ng layout at parang napaka tipikal. Kung baga sa tao, walang kadating-dating, kulang sa ayos at ni hindi mo lilingunin dahil walang kalibog-libog.

Ang layunin ko lang naman kasi nung mag-blog ako, gusto kong ihasa dahil pumupurol na. Sa pakiramdam ko kasi, kinakalawang na at kung hindi mapipigilan baka tuluyang mawalan ng talas. Mahirap na.

Pero ang nakakatuwa dito, habang naghahasa ako, napabilabng ako sa parang komunidad ng mga blogista bamagat hindi naman talaga magkakakilala. ‘Yun bang akala mo, magkakapitbahay lang na nagbibigayan ng ulam.

Yun nga lang, may ibat-ibang obserbasyon tayo sa ating mga kapitbahay bagamat tuloy lang ang pagsasalo-salo sa handaan.

I’ve observed how blogging, for some, has become “their world” while for the others, it is “their other world”

There are blogs, I believe, that seems to be too personal that it has become their selves. You can discern from their writings what kind of lives they are into in the same way that you can feel the emotions inside their heart. Their blog is more than a personal diary.

On the other hand, not to say that some are exact opposites, but, there are sites which illustrate the kind of lives that they want to live and/or portray. Parang bang tinanong mo ang isang bata “ ano ang gusto mong maging paglaki mo?” At ang sagot, bagamat hindi na musmos …nanduon lang sa blog.

But still, in whatever manner they were presented, we are all enjoying the neighbors and the community it brings.

However, a turning point will come in this world that will draw the line and start to realize what is real and what is not, what is virtual and what is genuine, what is pure and what a plain pleasure is.

Para bang magugulantang ka na lang at masasabi mong teka, computer lang pala ang kaharap ko at hindi ang taong nasa likod nito. Off course this is not to say na hindi totoong tao yung ang nasa likod ng naturang blog. Well sometimes, hindi nga totoo (mga robot lang sila).

Am I making myself clear? I bet not. Wag na lang nating halukayin.

After 100 writings, I find myself a little tired and it appears that I’ve spent so much time for this habit. BUT NO REGRETS.

However, some priorities were taken for granted. Baka kailangan lang balik-balikan.

So much for the blogging experience. Just taking some time to rest but once in awhile will drop by to this community, where at one point or another, I believe I am a part of.

Hasta la vista!

naks®

Ayokong Matutong Mag-Blog

2009-07-08T06:55:00.004+08:00

(This is my 99th post. Pero bibigyang daan ko lang ang kauna-unahang isinulat na karakas ni mulong. Para bang going back to where all it started before I share my 100th senseless writing.)

Kung itatanong mo kung “bakit?” ang sagot ko…frustrated writer kasi ako.

Di ko alam kung tamang term yung prus-trey-ted kasi ang ibig sabihin nun eh hindi mo nagawa yung gusto mo tama ba? Para bang isang pangarap na ginawa mo na ang lahat, nagbuhat ng bangko, nagsunog ng kilay, umepal, gumamit ng red ballpen, nagmemorize kahit masama ang loob at kung anu-ano pa. Pero ang resulta…ayun pangarap pa rin!

Parang pagkanta lalo na yung pagiging bokalista ng isang banda. Ilang beses ko na nga bang inimagine na nasa isang gig ako? Pero hindi yung basta nasa gig lang ha…nakaporma kahit pawisan o kaya naka shades kahit gabi at na sa gitna ng stage habang bumabanat. Yun pala ang frustration!!

Buti na lang may Pon-japs naka-imbento ng videoke na inimprub naman ng mga talentadong Pinoy. Dun ko na lang tuloy ibinuhos ang sama ng loob at ang kakayanan ko na malaking kawalan sa ating music industry.

Lalo na kapag lasing!

Ilang beses na ba akong pinalakpakan sa inuman? Maraming session na rin yung eksenang may mga nagre-request pa na kumanta ulit ako habang nagngangalit ang mga ugat ko sa litid. Sige hataw lang, pakapalan lang iyan ng mukha!

May mga kanta nga na considered signature song ko na daw eh. Meron pa ngang nagsabi, eto ha hindi ko naman kakilala, pero pagkatapos kong kantahin yung Wherever You Will Go ng The Calling, nag comment ba naman na para daw original! Walangya…malamang mas marami ang nainom nya sa akin.

Ang maganda pa sa videoke…hindi stereotype na rakista lang ang isang tao. Pwede kang maging balladeer, o kaya eh ala Chris Brown o kahit maging isa sa mga Pinoy rapper na matitinis ang boses ala Crazy Ass Pinoy o Gloc9.

May direksyon ba? O kailangan lang talagang i-justify ang ginagawa kapag nakahanap ng outlet ang frustration ng isang tao. Ang logic, para lumabas na wala ka naman talagang frustration!?

Tangina ang gulo parang bul^$#@!!!!!

Teka kung ganun ang pananaw ko sa salitang “frustration,” hindi naman ako pala ko frustrated writer kasi nagsusulat pa rin naman ako kahit papano. May isang kwento nga akong isinulat na nasa libro na eh.

Eh bakit nga ba ayokong matutong mag blog?

Ah alam ko na…magaling pala akong magsulat, madami lang nga akong angst sa buhay!

NAKS!®

Buntong Hininga

2009-07-07T00:46:00.005+08:00

What if I was good to you, what if you were good to me
What if I could hold you till I feel you move inside of me
What if it was paradise, what if we were symphonies
What if I gave all my life to find some way to stand beside you

I don't wanna be lonely no more
I don't wanna have to pay for this
I don't want to know the lover at my door
Is just another heartache on my list

I don't wanna be angry no more
You know I could never stand for this
So when you tell me that you love me know for sure
I don't want to be lonely anymore

-LONELY NO MORE by ROB THOMAS

Bayani

2009-07-04T01:55:00.006+08:00

Nasa third yerar high school ako ng pinagawa kami ng report tungkol sa “Heroes and Heroine” sa subject na Values Education. Pipili kami ng mga taong masasabing bayani sa buhay namin.

Sa simula ng klase, nag-alangan akong tumayo para talakayin ang aking bayani. Karaniwan kasi, mga magulang o di kaya eh malalapit na taong may naibahagi sa buhay nila.

Pero ang bayani ko, si Pangulong Corazon C. Aquino.

Walang magagawa, kinailangan ko ring magsalita. Tinalakay ko kung paano tumayo si Tita Cory para labanan ang diktaturyang rehimen ni Ferdinand Marcos. Hindi natakot ang biyuda ni dating Senador Ninoy Aquino na ipaglaban ang kalayaan ng mamamayang Pilipino at demokrasya para sa bansang Pilipinas.

Hindi naging madali, pero naipanalo niya. Hindi matatawaran ang ginampanan niya sa lipunang ginagalawan namin, sabi ko. Nagulat na lang ako, pumalakpak ang titser namin.

At ngayong nakikipaglaban ang dating Pangulo sa sakit na colon cancer, naniniwala akong nanalaytay pa rin sa kaniyang dugo ang tapang na ipinakita niya noon…ano man ang mangyari sa mga susunod na araw.

May iba pang babaeng namuno din sa ibang bansa ang maaaring ilinya kay Ginang Aquino. Nandyan si Aung San Suu Kyi ng bansang Myanmar.

Tulad ni Ginang Aquino, ipinaglaban ni Aung San Suu Kyi ang pagkakaroon ng demokrasya sa kanilang bansa upang wakasan ang military junta. Pero matapos manalo sa eleksyon noong 1990, hindi kinilala ang resulta at sa halip ay isinailalim pa sila sa house arrest.

Hanggang ngayon patuloy ang pagdinig sa mga kasong nagsulputan at pilit na isinampa laban sa kaniya. Gayunman, hindi nawawalan ng pag-asa ang mga kababayan niyang naniniwala sa kaniyang ipinaglaban.

In the Quiet Land, no one can tell
if there's someone who's listening
for secrets they can sell.
The informers are paid in the blood of the land
and no one dares speak what the tyrants won't stand....
- Aung San Suu Kyi

Hanggang sa asasinasyon ni dating Prime Minister Benazir Bhutto ng Pakistan noong December 27, 2007, isa lang ang nais niya, ang mapalaya ang kaniyang bansa sa mapanupil na pamahalaan.

Abot kamay na sana ang pangarap na iyun matapos pamunuan ang oposisyon sa eleksyon nakatakda sana noong January 2008. Subalit pinilit itong harangan sa marahas na paraan, ang pagpatay sa kaniya.

Iba-iba man ang paraan, makikita ang pagkakapareho nina Pangulong Cory Aquino, Aung San Suu Kyi at Benazir Bhutto. MGA PANGALANG HINDI MAAARING HALUAN NG PANGALANG GLORIA MACAPAGAL-ARROYO.

Hindi natin hawak ang bukas. Pero anut-ano pa man ang mangyari, hindi na mabubura ang kahulugan ng ating demokrasya sa pangalan ng ating Tita Cory.

naks®

Punong-Puno Aksyon!

2009-07-02T03:49:00.005+08:00

Linggo ng hapon. Habang wala kaming maburaot na inuman ng barkada kong si Allan (na mas sanay sa tawag na Attorney) naisipan naming tumambay muna sa tulay. Tutal din lang kako eh tumatakbo ang oras, edi hayaan na lang itong tumakbo dahil hindi naman namin ito mapipigilan.

Pasasaan ba at masasayaran din ng alcohol ang lalamunan namin. Ano ba naman yung bumili ako ng kalahating kahon ng redhorse at sagot naman niya ang yosi at yelo? Kung saan pupwesto? Bahala na.

Pero bago pa man ang desisyong kami na lang dalawa ang uminom, abot tanaw namin ang rumaragasang motorsiklo. Sakay nito ang magka angkas na lalaki. Naka bonet ang may hawak ng manibela habang tila bangaw naman sa salaming itim ang angkas nito.

Sa lakas ng tunog ng motor parang pang action movie ang dating.

Ang inaalala ko lang noon, baka matapat sa lubak na bahagi ng kalsada ang motor at sumemplang ang dalawa. Pag natawa kami ng malakas, sabihin nila tyamba!

Nang matapat sa amin ang magka-angkas, may hinitsa ang angkas nitong parang bag na katsa. Bagamat nagulat at nagtaka, nasalo ko ‘yun.

Tang-ina, pang action movie nga!

Di pa man kasi, naririnig na namin ang sirena ng mga pulis. Inilagay ko sa may bandang pwetan ko ang hinitsa sa amin at tsaka ko diniinan ang pagkakasandal sa may tulay.

Kumakabog ang dibdib ko sa kaba. Baka malaglag ‘yung bag.

Kung saka-sakali, baka bigla kaming hintuan ng mga pulis, posasan at tsaka kami damputin. Sampu-sangpera, siguradong headline kami sa looban kapag nagkataon.

Di ko pinangarap na magkaroon ng mug shots!

Pero hindi iyun nangyari. Lumagpas ang kotse ng mga parak. Nagtinginan kami ni Attorney. Walang salita pero nagka-intindihan kami.

Humaripas kami ng takbo papasok ng looban, diretso sa kanila. Saktong walang tao at malamang dun na rin kami uminom…iinom kami ng sagana!

Wala kurap na binuksan ko ang bag habang sisilip-silip naman siya sa labas ng kanilang bahay. Mahirap nang nasundan kami. Mas lalo akong kinabahan nang makita ko ang laman ng katsa.

Lilibuhin, anim na bundle. Sandaang libo ang bawat isa. Anim na raang libo lahat.

Usapang walang pinag-usapan pero hating walang lamangan.

Sa isang iglap, tig tatlong daang libo kami! Walang kahirap hirap at wala din kaming balak isauli sa pulis ang perang iyun! Nek-nek nila!

Tangina sana magkatotoo!

naks®

Inakit Ako Ni Kapitan

2009-06-30T02:42:00.008+08:00

Dahil alam kong marami sa taga rito ang tagahanga ni Bob Ong, hindi ko ito hahabaan. Hindi rin ako mag-a-ala critique at baka bigla na lang may bumatok sa akin ‘pag may nakakilala sa akin at nakita akong nakasakay sa MRT.

At baka hindi pa masisiyahan, duruin pa ako at sabihin “akala mo kung sino ka!”

Pero positibo naman ito! (Eeeeengk! Biglang kambyo)

Nakabili na ko ng kalalabas lang na aklat ni Bob Ong. Tulad ng dati, sa pamagat pa lang eh mapupuno na ng katanungan at imahinasyon ang kukote mo.

“Kapitan Sino.” Kung baga sa nakasanayang paghanga, taytol pa lang ulam na.

Pero yan eh kung pamagat lang ang pagbabasehan mo.

Sa mga naunang aklat ng premyadong manunulat na si Bob Ong, pinaka maganda para sa akin ay ang aBNKKBSNPLako, ang panganay sa mga anak ng utak niya

Dito kasi, nailatag agad niya o ng isinulat niya ang sarili sa contemporary Philippine literature. Bagamat sa tingin ko eh si Mang Jun (Cruz-Reyes) ang nauna sa ganitong estilo, napukaw din ng “makulit style” niya ang atensyon ng mga nanatiling magbasa ng panitikang Pinoy.

Sumunod na lumabas ang “Bakit Baliktad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino?” Kung nabasa mo ang una, mae-excite kang bilhin ito. At dahil mas malaki at mas makapal sa unang aklat, iisipin mong mas sulit at di ka mabibitin.

Pero….hmmm ok lang!

Pangatlo, “Ang Paboritong Libro ni Judas.” Ganuon ulit. Hmmm ok lang! Pero hindi na ganuon ka-ok. Parang dumami na yung sangkap na wala o nagkulang.

Nabalitaan ko nung lumabas “Ang Alamat ng Gubat.” Hindi ko binasa ‘yung mga reviews sa dyaryo…at hindi na rin ako bumili ng libro.

“Stainless Longanisa” ang panlima. At dahil nanduon pa rin yung craving ko na makabasa ulit ng Bob Ong. Bumili ako. Ayun, hanggang ngayon hindi ko pa natatapos! Napaka-boring!

Sa loob-loob ko, bakit pa ko bibili ng “MacArthur” noong ito na ang naka display sa National Bookstore.

Pero parang nang-aakit si Kapitan Sino.

Sakay pa lang ako ng bus pauwi, binabasa ko na ito. Noon pa lang din, napapangiti na ko ng palihim at pinipigil ang tawa dahil sa binabasa ko. Ayaw kong tumingin sa ibang pasahero. Baka kasi may makita akong nakatitig sa akin na tila nagsasabing “may toyo ako tumatawang mag-isa pero walang kausap.”

Parang ayokong bumaba ng bus kasi mabibitin ako. Pero kailangan. Pagdating ko ng bahay, isang upo lang, walang kain, yosi at tubig na malamig lang! Tapos!

Maganda ito. Peksman. Hindi ko tatalakayin ang nilalaman ng kwento mismo pero ibinalik ni Kapitan Sino yung hinahanap kong timpla sa unang lutong natikman ko. Sa totoo lang, may kurot sa puso sa bandang huli.

Di ko alam kung tama pero, call it redemption for Bob Ong.

naks®

May Toyo Ka Ba?

2009-06-27T09:19:00.007+08:00

Magluluto sana ako ng pansit gisado. Pampaalis 'yun ng sama ng loob. Iba kasi ang pakiramdam ko kapag nagluluto ako. Kahit papaano gumagaan kung anu man dinadala ko kahit hindi naman dapat problemahin.

Kumpleto na sana sa rekados. Maliban sa mga karaniwang panggisa, may bihon na, hipon, gulay, kalamansi at iba pa. Kung baga isang kumpas na lang at sisimulan na ang eksperimento na ang kahulugan eh pagluluto.

Hanggang sa napansin ko na may isang kulang pala. Kahit nahiwa na ang mga rekado, pansamantala itong naantala dahil biglang nagulo ang isip ko.

Nagtatalo kasi sa kukote ko at nagsasalawahan ako kung ano ba ang gagamitin kong brand ng...toyo!

Alin nga ba
ang mas makakapagpalinamnam ng pansit?

Marca Piña?

O Silver Swan?

Dahil bago pa lang sa merkado,

hindi ko isasama pagpipilian ang Datu Puti!

Parang Replay Lang

2009-06-26T03:53:00.004+08:00

Pahapyaw ko na itong nabanggit dati. Kaso nangyari ulit at pakiramdam ko hindi pa ko nakakahanap ng swak na sagot sa tanong ko.

Sa dinalang dalang kong mapasok ng mall, akalain mong nakita ko na naman ang sarili ko sa ganuong eksena. Di ko alam kung sinasadyang itapat sa akin ng panahon o sadyang ako lang talaga ang maurirat sa parehong pangyayari.

Pagkatapos kong manood ng Transformers, didiretso na ko sa trabaho (dahil nga baliktad ang oras ko). Eto na, pumunta ako sa elevator. Wala lang, trip ko lang mag elevator kesa mag escalator.

Nauna ko sa elevator. Dahil pababa ako, pinindot ko yung down sign. Nag ilaw na.

May dumating na dalawang babae. Obviously aakyat kasi pinindot ng isa kanila yung up sign. Pareho ng may ilaw ng pula yung up and down signs.

Isa namang lalaki ang nakisawsaw sa eksena. Pinindot ang down sign.

Sa madaling salita, apat na kaming nanduon.

Isang matangkad na lalaki ang kasunod ng dalawang babae. Pinindot naman niya yung up sign.

May magsyotang dumating. Si lalaki, lumapit sa elevator sign at pinindot ng pinindot ang down sign. Nung babalikan niya yung girlfriend niya, anak ng tokwang nabangga yung balikat ko!

Bagamat tinitigan ko siya nang hindi naman mukang naghahamon ako ng away, ipinaramdam ko sa matalas kong tingin na may tanong sa utak ko.

Kayo na nga ang sumagot…

Ang elevator ba pag pinindot ng pinindot ang down sign eh bibilis bumaba? At kung paulit ulit naman ang pagpindot ng up sign, bibilis umakyat?

naks®

Gusto Mo Bang Maging Superhero?

2009-06-23T03:03:00.003+08:00

Ilang beses na bang sinagip ng mga Kano ang buong mundo…
sa pelikula?

Hindi ko na maalala kung anong taon ipinalabas ang pelikulang Armageddon na pinagbibidahan ni Bruce Willis. Ito yung pelikulang action-drama pero mapapa-wow ka. Yung tipong pagkatapos mong panoorin eh mapapa-palakpak ka rin sabay sabing “yeeees we were saved!”

Sino ba naman ang makakalimot sa eksenang bago lumipad papuntang kalawakan ang mga magiging tagapagligtas eh kumakanta ng “I’m leaving on a jet plain, I don’t know when I’ll be back again…”

Siyempre, ang pagpapaka-bayani ni Bruce Willis matapos isakripisyo ang buhay para sa mundo. Hindi ba dapat eh ang manugang niyang hilaw ang magiging alay sa kalaban?

Ang malupet pa doon, bago sila ipadala ng NASA, dumaan sila na matinding screening upang alamin ang kanilang lakas at kakayanan kung may K ba sila. May Elimination Round, kung baga. Kung talent show iyun, malamang na ang title eh “Talentadong Kano”

Isa lang ‘yan ha. Pero di mo mabibilang ang mga pelikulang halos may kaparehong tema na ang watawat ng Amerika ang iwinawagayway sa pagsagip sa sangkatauhan. Nandiyan ang Twister, Independence Day, The Day After Tomorrow at kung anu-ano pa.

Kahit naman noon pa, laging sila ang bida. Sa cartoons na lang, lahat ng SUPER nasa kanila pa rin. Ano man ang kapangyarihan, sa lupa, sa dagat, sa himpapawid, meron silang pantapat sa ano mang kalaban.

Aba eh kulang na nga lang yata maging si Casper eh magkaroon din ng pagbibidahang pelikula habang nakasuot din ng kapa.

Duon na lang sa Angels and Demons. Kung di ba dahil kay Robert Langdon, malalaman ng mga taga Vatican ang puzzle at ang mga clue na magtuturo sa bombang sasabog pala ng ganuon kalakas?

Baka kung nagkataon, kahit nasa Vatican pa ang bomba, sabog pa rin ang Pilipinas dahil sa lakas niyun. Utang nating lahat ‘yan kay Robert Langdon ng US.

Ang ipinagtataka ko lang, bakit kaya ngayong may pandemic na sa Influenza A – H1N1 virus eh tameme ang mga kano? Bakit kaya ayaw maglabasan ang mga superhero nila, yung mga tagapagligtas ng mundo?

Aba eh pagkakataon na nilang patunayan na hindi lang kathang isip ang pagiging bayani nila. Na sila eh atapang atao hindi atakbo!

Nakakahiya naman yata kung makakantyawan silang “ubo, lagnat at sipon lang ang pala katapat ng mga Kano.”

Araw araw, nadadagdagan ang bilang ng tinatamaan ng virus an ito. Kailangan na nilang umaksyon. It’s now or never!

At kung wala pa silang magiging hakbang, sa loob ng mga susunod na araw, Pinoy na ang dapat gumawa ng solusyon at siguro eh kaya naman.

Pagkakataon mo na…MISTER FU…ang tagabulabog ng buong universe! Me ganun?

naks®

Missin' 'Yah

2009-06-20T02:45:00.006+08:00

Mistulang aswang na daw ako. Gising sa gabi at tulog naman sa umaga. Kaya miss ko ang matulog ng gabi. Hindi naman buwan pero liwanag ang nakikita kaya pati na rin yung dilim ng gabi hinahanap hanap ko.

Pangit pakinggan? Parang napaka abnormal.

Dahil sa oras ng trabaho ko, nasagasaan na din pati yung oras ng mga bagay na nakasanayan ko na. Dati, di baleng ilang oras lang ang tulog pag pumasok sa trabaho basta makapag rakrakan lang kung may pagkakataon. Lalo na kung may manlilibre.

Ngayon, kahit may manlilibre, ang problema, malamang sa malamang, wala akong pagkakataon.

Alangan namang yayain silang gumimik at uminom ng umaga, idadamay ko pa sila sa baligtad na oras ng buhay ko!

Miss kong uminom kahit hanggang umaga ng hindi ako makakatulog sa upuan dahil kulang ako sa tulog.

Miss kong sumigaw at makikanta habang may kumakantang banda.

Miss kong makipagsikuhan sa dance floor sabay senyas ng peace.

Miss kong bumanat sa videoke ng mga kantang kaya kong kantahin kahit nakapikit pero nakatingin pa rin ako sa lyrics.

Pero maliban pa sa mga iyan, may isang bagay pa akong namimiss…

Kelan ko kaya ulit makikita ang sarili ko sa dyaryo?

naks®

Ride On

2009-06-18T02:26:00.004+08:00

Hindi ko alam kung sino ang pasimuno ng makesong pitak sa mundo nating ito. Iyun bang kung tawagin ng iba, lalo na nung mga bata-bata pa eh cheesy daw! Literal talaga eh, cheesy – makeso.

Malamang sa malamang, impluwensya iyan ng commercial ni John Lloyd Cruz at Bea Alonzo tungkol sa pizza na punong puno daw ng keso, siling paraka at sausage.

Ang eksena, namamangka sila tapos bumanat si John Lloyd ng “I’m ending our friendship.” Nagulat naman si Bea sa sinabi ng ka partner sabay hirit ulit si lalake ng “Coz I wanna start loving you as my girl.”

Dyan-dya-ra-ran! Dun na pumasok ang mga tsu-wa-ri-wa-ri-yap sabay sigaw ng “sobrang cheeeesy!” Panalo diba?

Dito naman sa komunidad natin, ito yung mga mababasa mong makalaglag…wag na nga lang. Pwede rin itong tawaging mga “KAKA.” Kakainggit, kakakilig, kakainlab, kakatigas at kung anu-ano pang kaka.

Kung baga sa mga telenovela o kaya eh sa mga romance pocketbooks, ito yung mga may temang moving on, letting go, finding love at kung anu ano pang kabaliwan ba o kabaduyan ng pag-ibig?

Pero ano man daw ang sundot ng temang pag-ibig, gusto ng lahat kasi nga naman eh love makes the world go round daw! Minsan pwede ring makes the world 69 o kaya eh helicopter.

At dahil uso nga eh makiki-ride on lang ako.

Pero di ako gagawa ng kilometric post tungkol dito. Hindi kasi sweetic na tao. Wala yata sa bokanularyo ko ang salitang “sweet.” Peksman!

Di ko nga alam kung paano ito gagawan ng timplada eh o kaya paano buuin yung mga litanyang makakapagpangiti ng palihim o kaya eh halos maihi habang nagbabasa.

Pero sige banatan na lang natin isang quote, phrase, talata ng tula, o kung ano pa man ang tawag dito…dyan-dya-ra-ran! (ulet)

May mga bagay sa mundo
na tanging puso ang may kayang magpaliwanag.
Kaliwa’t kanan ang mga tanong
pero pag-ibig ang nagbubulong.

Sila nga pala ang naging inspirasyon ko dito.

naks®

Combo Meal

2009-06-16T00:41:00.004+08:00

ang Apo may kantang kumot at unan
evony and ivory ay sa piano naman
magpapalamang ba tayo sa kanila?

di natin alam bakit tayo naging combo
ang mahalaga, sa mundong mga ulo’y kumukulo
sa pagpapakalma, tayong dalawa’y magkasundo.

-naks®

Luneta Adventure

2009-06-10T03:14:00.003+08:00

Sa tinagal tagal na panahon na laging NLEX at Edsa lang ang nakikita kong kalsada, nakita ko na lang ang sarili ko sa Luneta. Baka kako dahil sawa nako sa usok ng Edsa, usok naman ng Roxas Boulevard ang gusto kong malanghap.

Malapit sa kinatatayuan ng kalabaw, duon ko napansin ang dalawang lalaking may edad na tila nagdedebate. Di naman sila yung pangkaraniwang debatista (?) ng Luneta. Mas madalang ang kumpas ng kanilang mga kamay at hindi pinaglalakasan ang mga boses.

Pilit kong inuulanigan kung tungkol saan ang kanilang pagtatalo pero tila ako yung matanda na hindi sila maintindihan. Sa loob loob ko, wag naman sanang Hayden Kho at Katrina Halili ang pinag uusapan nila dahil baka mag-ihit ako sa tawa kung sakaling maririnig ko.

Siguro’y napansin ng isa kanila na pasimple akong tumitingin kaya nang magpaalam ang isa, sinigawan ako nito ng “hoy Ato, ikaw nga ang umakay sa Lolo at mahina na ang tuhod ng matandang iyan.”

Para akong nabudol-budol! Peksman!

Maraming tanong si Lolo, pangalan, edad, taga saan, trabaho, pinagtapusan at iba pa! At madami din akong sagot.

Squid balls at palamig lang ang naialok ko sa matanda dahil iyun lang ang nakita ko sa lugar. At isa pa, kababayad ko lang ng kuryente kaya iyun lang talaga ang kaya ko.

Habang hindi niya makagat-kagat ang mainit na itlog ng pusit, nagtanong ito - kumusta na daw ba ang Pilipinas?

Nakupo nalintikan na! Tama nga ako, miyembro siya ng Luneta Debating Society. Ang mahirap pa sa tulad nila, habang nagkakalaman ang sikmura, lalong tumatalas ang mga punto de bista.

Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang marinig na sagot sa tanong niya. Gusto ko sanang sabihing “Lolo hindi po ako lalaban…suko na po ako.”

Pero inulit ang tanong at mas matalas na…“Iho ano ba ang lagay ng bayang Pilipinas?”

Edi patulan. “Eto po, patuloy ang paglubog. Pinamumunuan pa rin tayo ng mga lider na pawang mga makabayan pero mga magnanakaw naman. Lahat sila gumugugol ng bilyun-bilyong piso para sa mamamayan pero hindi naman makita ang resulta. Makabayan po kung tawagin sila.” Tama na ‘yun, ayoko ko nang humaba.

Umiling lang ang matanda. Ramdam ko yung sinseridad ng pag iling niya.

Bumuntong hininga siya habang nakatingin sa kalsada tapos ay uminom ng gulaman. “Bakit ba Ato ang daming jeep na bumabiyahe na puno ng mga bandilang pula at kung anu-ano ang nakasulat?”

“Ah kasi po may kilos protesta sa Makati laban sa Cha-Cha. Hindi iyun yung Cha-Cha na sinasayaw nung panahon nyo ha. Charter Change po. Balak kasi nilang baguhin ang Konstitusyon,” mabilis kong tugon.

“Nilalabanan po iyan ng marami kasi ang gusto lang naman daw ng mga pulitiko eh term extension o para manatili sa pwesto ang mga nakaupo. Naku Lolo, napakaraming beses po ang rally sa ngayon,” dagdag ko pa.

Maya-maya pa, itinaboy nako ng matanda, umuwi na daw ako. Kakamot-kamot naman akong napatitig sa kaniya.

Malungkot ang kaniyang tinig pero narinig ko pa ng sinabi niyang “Tama si Ka Andres, mas mabuti pang manatili na lang kaming bato, mga patay na monumento, wala na ang aming ipinaglaban.”

“May saysay pa ba ang Araw ng Kalayaan?” pahabol niyang tanong sabay lakad patungo sa rebulto ni Dr. Jose Rizal.

naks®

Laki Ng Problema Mo!

2009-06-09T01:49:00.004+08:00

Patuloy pa rin ang pabugso-bugsong pag-ulan. Wala daw bagyo sabi ng Pagasa pero sapat na ito para magkansela ng klase nitong nakaraang linggo. At kung hindi magbabago ang lagay ng panahong ngayon, posibleng maulit pa ang pagkansela ng pasok sa darating na mga araw.

Natuwa ang mga bata kasi nga naman eh hindi pa pumapasok sa sistema nila na pasukan na. Nasa bakasyon mode pa rin ang karamihan. Sabayan pa ng paligo sa ulan…panalo!

Pero marami rin ang napeperwisyo. Kung wala ka rin lang kasi sa bahay, hassle talaga ang ulan. Ang pinaka masarap na ambag na lang siguro ng ulan eh yung masarap matulog. At dahil panggabi ako, hindi ko rin mapakinabangan ang sarap na iyun!

Tapos sinabayan pa ng halos araw araw na high tide, mas lalo nang nalintikan! Little Malabon pa namang maituturing ang bayan namin sa Bulacan. Ano pa ba ang magagawa? Edi daanin na lang sa reklamo.

Para sa kaalaman ng lahat, napapalibutan ng tubig ang aming bayan. At dahil nagawan na ng paraan ang baha sa Malabon, sa amin ang bagsak ng mga tubig dahil diretso sa amin ang tubig na galing sa Manila Bay.

Gusto mo ng pruweba?

Medyo mababaw pa nga iyan ng konti. Kung sakaling pauwi ako pag inabutan ng high tide, nasa tricycle pa lang ako, nag-aalis nako ng sapatos at naglililis ng pantaloon. Sige reklamo lang ulit ng reklamo hanggang walang bayad! Basta wag mabasa ang lonta at sapatos.

Iyan ang daan papunta sa looban namin. Halos araw-araw ngayong mga panahong ito, ganyan ang eksena dyan (naiiba lang ng oras). Pero ok lang, sanayan lang yan. Pasasaan ba at muubos din ang high tide!

Sino pa nga ba ang mag-eenjoy sa tubig baha? Silang mga bata!

Ooooops teka lang, yan nga pala eh high tide lang ha, paano pa kaya kung sasabayan ng malakas na buhos ng ulan? (Knock on wood, hide tide na naman kasi itong linggong ito eh)

Kaya isipin mo na lang, paano ko nga ba maisusuot ang bagong sapatos? Haay!

Anak ng putik, yun pa rin ang problema mo?

naks®

Time Out Muna!

2009-06-06T01:45:00.006+08:00

Nung ma-tag(a) ako tungkol sa paggawa ng kwento tungkol mga nag-iiwan ng tsinelas, nabanggit ko na ayaw ko ng tsinelas dahil marami ako nuon. May "mumors" na pwede na kapag tatambay lang at meron din namang pang porma.

Pero mas gusto ko ang kwento ng sapatos dahil iyun ang halos hindi ako nagkaroon nuong medyo uhugin pa ako at nung mga panahong hindi ko pa naiisip na nakakahiya palang hindi mag brief kapag grade 3 na.

Hanggang dumating ang kolehiyo, pahirapan pa rin sa salung paa. Kaya nga nuong nagkatrabaho ako, sapatos ang parang hingahan ko. Sabihin na nilang maselan pero di ako basta basta nagpapahiram ng sapatos ngayon.

At sa gitna ng di ko mabilang na angst at angal sa buhay nitong mga nakakalipas na araw, bumili ako ng sapatos. Pampalubag loob ba!?

Kahit papaano naman eh may epekto rin, napapangiti ako pagnakikita kong nakasapak sa paa ko. Lalo na 'pag may nakikita akong tumitingin sa sapatos, tumatalon ang puso ko pag ganun. Pakiramdam ko kasi "uuuy may dating." Peksman!

Mahigit isang linggo pa lang iyan sa akin.

Pero dalawang beses ko pa lang naisusuot.

At dahil maulan nitong mga nakaraang araw…

…kailangan muna ulit nating itago sa kahon!

Ayos ba? Hindi pwedeng maputikan at lalong hindi pwedeng matapakan. Umiiwas lang sa away kaya itatago ko muna ulit!

Mauubos din naman ang ulan eh!

naks®

Linlangan Na 'To!

2009-06-04T04:49:00.004+08:00

Alam nyo ba ‘yung Nobel Peace Prize?

Isa daw ito sa pinaka prestihiyosong karangalan na maaaring matanggap ng isang tao sa buong mundo. Kung sandamakmak man daw ang kwarta ko sa aming aparador, hindi ko pa rin ito mabibili.

Ganyan katindi ang award na ‘yan. Walang panama dyan ang Oscar’s kahit manalo ka pa ng Vocalist of the Year o kaya eh Grammy’s kahit masungkit mo pa ‘yung Director of the Year.

Kailangan daw, may mabuti kang maidudulot o maibababahagi sa mundo mong ginagalawan.

Siyempre iyan naman eh nasa ibat ibang kategorya. Hindi naman pagsasabung-sabungin na lang ang mga taong sa ibat-ibang larangan. Kung baga, ang kalapati eh hindi mo pwedeng ilaban sa isda.

Iyun nga lang, hanggang sa ngayon pala eh wala pang Pinoy nakakatanggap ng naturang karangalan simula nang magbigay nito mahigit isandaang taon na ang nakakalipas. Mailap!

At mukhang ngayon pa lang tayo makakasungkit. Kasalukuyan na nga raw pinag-aaralan ng pamunuan ng Nobel Peace Prize ang mga katangian ng MGA Pinoy na kandidato. Opo, hindi lang iisa.

Alam nyo ba kung anong kategorya? Public Service!

Naks naman lupet!

Ang mga video sa ibaba ay ilan lang sa kanila, at mukang madami pa ang madadagdag sa listahan sa mga susunod na buwan.

Sige pag-aralan mo kung sino kaya sa kanila ang karapat dapat at kagalang galang na deserving manalo ng Nobel Peace Prize for Public Service!?

Ooooops patayin mo muna ang music sa gilid.

For A Change

2009-06-02T03:34:00.004+08:00

I’ve been staring at my computer’s monitor for a quite awhile now, but still couldn’t figure out the line of thoughts I wanted to write. It seems something, and yet nothing is bothering me.

Conflicting feelings yes, but that is how I can explain the sentiment that I can’t explain. So many times I told myself to gather my thoughts. Nonetheless, no matter how I tried, it still leads to this…undirected writings.

Primarily, I now affirm that I am unsatisfied and discontented with where I am right now. Maybe its just it!

I just feel that at my age, there are so many things that I need to cope up with. A few years ago, I have so many goals wherein I gave myself a timeline to achieve the same. Years had passed and yet, but only a little percentage of which landed on my hands.

I am not giving up though, that I would be able to have those goals. But it has to be now and not in the years to come. It appears that it will be too late if it would take some more years before it came to reality. And worse, if I would just let myself to go by the flow of the current situation, I may not be surprised if all the things that I planned would not happen at all.

I should not let it happen.

This is not to say that I need to go back square one and restart my self dictated program. Maybe, I just need to re-organize my priorities.

First on my list…my career path. I have to change and redirect it. Some have commented that I am lucky enough to land into the company where I am employed right now.

Certainly, with the thousands of communication arts graduates, I would like to believe that I am fortunate enough to work in one of the broadcast giants of the country. However, there is big difference between “having been employed” and “earning enough.”

Don’t get me wrong but I am not rushing things. It’s just that I am battling with my own time. As I have said, this is just to re-align my priorities. There maybe better opportunities outside if I will challenge myself to do things which I haven’t tried before.

I believe it has to be that way.

To become successful while staying in our beloved country is something next to impossible. I believe so.

Haaay making sense is indeed one of the hardest things to do. I hope I made one…

naks®

Goodbye For Now...

2009-05-30T02:11:00.002+08:00

Tulad ng iba nating mga kaibigan at kaututang dila dito sa blogosphere, ako din eh pansamantala munang magpapaalam at aalis.

Ayaw ko nga sana pero kailangan. Huwag mo namang isipin na nakikisawsaw ako dahil meron mang mga naunang nagpaalam, eh hindi naman mauuso ang goodbye dito. Parang kalapati yan na babalik at babalik din.

Dala lang siguro ng pagkakataon!

Lahat naman siguro tayo, may mga oras na dapat eh ibaling naman sa iba ang panahon dahil baka mas tama na ang direksyon 'yun muna ang pagtuunan ng pansin. Sa tingin ko, ngayon na 'yun.

Baka kasi maumay na tayo kung paulit ulit na lang ang ginagalawan, monotonous ba na wala na palang naiiba sa araw-araw!

Until eventually, we might fail recognize that this thing on our hand is somehow shallow, and has become an escape to the real world.

And I don’t want it to happen…never!

Dramatic ba ng dating? Puno ng angst? Nasa delivery lang yan! Babalik din ako peksman!

Siya nga pala, aalis ako kasi…

(tignan ang sagot sa unang komento!)

naks®

Bakasyon Grande Tayo!

2009-05-28T03:18:00.012+08:00

PASAKALAYE MUNA BAGO MAGING GASGAS!

Tanong: Ano daw ang paboritong shampoo ni Katrina Halili?
Sagot: Ano pa? Edi Hayden-Shoulder! Nyahaha!

Eto totoo na!

Hindi naman maikakaila na talagang magaganda ang mga beach dito sa Pinas. Siguro dahil geographical location natin kung kaya siguro kahit gaano man ka-dugyot ang ilang bahagi ng ating kapaligiran eh nananatiling magaganda ang ating mga karagatan.

Yan siguro ang dahilan kung bakit may mga beach na gusto nating balik-balikan. Yun bang tipong katu-tungtong mo pa lang eh sasabihin mo agad na “babalik ako dito.” Ang iba nga, para daw makasiguro na matutupad ang kagustuhan nilang makabalik, titikman ang buhangin kahit alam naman nilang magaspang ang lasa at hindi naman iyun lasang pulburon!

Wala lang, trip lang, gusto lang nilang maging ogag!

Unahin na natin siyempre ang Boracay! Sino nga ba ang hindi nalilibugan este naaaliw sa puting buhangin sa Bora? Mala-paraiso sabi nga!

Maraming beses na ngang napabalita na ilang Hollywood celebrities ang nagpunta at nabighani sa alindog…oo sa alindog ng Boracay!

At dahil nga sa maalindog ang Bora, hindi malayo na may sex video na gawa sa isa sa mga hotel rooms duon. ←pwede mo itong huwag isama, gusto ko lang maisingit para ride pa rin.

Kung hindi swak sa budget ang Bora, nandyan din ang Puerto Galera. Isa nga daw ito sa pinakamatao pag dating ng mahal na araw eh. Sa dami ng tao, pag nasa dagat ka, hihingi ka ng pasintabi kung gusto mong lumangoy!

OA na yata, paano naman yun? Excuse lang po lalangoy lang po ako!

Basta wag ka munang sumakay sa mga M/B Commando ha! Kalulubog lang kasi ng isa nilang bangka. Baka pag nagkataon ako pa ang hantingin ng Coast Guard dahil ako ang nanghikayat na pumunta ng Galera.

Kung trip mo naman sa bandang norte, nandyan ang Hundred Islands na kapag high tide eh 99 lang daw. Isipin mo yung eksenang nasa bangka tapos may mga hawak na beer in can (wag itatapon sa dagat kapag ubos na!) habang tumatawid from one island to another!

Samahan mo pa ng eksenang pagtungtong sa isang isla, picture taking agad, tapos labas ng gitara, ihaw ng pusit na malalaki tapos tuloy ang inuman!

Lupet nun!

Teka napansin nyo na hindi ako kasama sa mga litrato ng mga beach na binabanggit ko? Ninakaw ko lang kasi ang mga ‘yan sa internet!

Hindi pa kasi ako napupunta sa mga iyan! Hanggang pangarap lang ako na marating ang mga beach na 'yan! Haaaay!

Tangina, sawang-sawa na kong magbuklat ng mga brochures na nag-aalok ng vacation package!

grrrrr®

Mga Instant Film Critique

2009-05-26T01:22:00.003+08:00

Edi ayan na nga, tulad ng inaasahan, nagsanga-sanga na ang pinagpi-piyestahang sex video ni Dr. Hayden Kho, Jr habang kaulayaw ang aktres na si Katrina Halili at sa isa pa, ay ang modelo namang si Maricar Reyes.

Kaniya kaniyang sawsaw na. Mula sa mga taong sangkot sa eskandalo, kung sinu-sino na ngayon ang nadadawit habang tinutugis kung sino nga ba ang nagpakalat nito.

Mapipigilan pa ba ang pagkalat ng naturang video at ang sinasabing iba pa na ngayon pa lang ay inaantabayanan na ng mga madami?

Bomalabs na yan! Aba eh ang mga tricycle driver nga at mga nagtitinda ng fish ball eh naka-abang sa tindahan ng pirated cd at hinihintay kung may delivery ng bagong sex scandal video eh. Iba daw kasi ang dating kapag hidden cam.

Sa loob-loob siguro ng mga kumag, sino naman kaya ang ka-partner? Artista kaya? Sikat kaya?

Sa totoo lang naman, kung hindi lang sikat ang mga taong sangkot, hindi naman pagku-kwentuhan ang sex video na yan eh. Aba eh sa dinami dami ng napanood kong sex video, ngayon lang may pinag-usapan ng ganito!? (ooopss erase-erase!)

Pero ang pinaka malupet na idinulot ng naturang video sa buhay ng mga Pinoy, lahat ng nakapanood, sa isang kurap eh naging mga film critique na. Meron na silang kaniya-kaniyang review at komento.

Akalain mo yun? Isang sex video lang pala ang kailngan para maging mapanuri ang mga Pinoy sa mga napapanood nila?

Si Tatang pinupuna ang ilaw habang si Manong eh napapangitan sa pwesto ng kamera. Dapat daw ay isinakto sa gitna! Ang iba naman ang mga eksena pa mismo ang puntirya.

Pero may isang review akong narinig na talagang nagpa-ihit ng tawa sa inuman namin nung Linggo. Magaling daw pala. Pero dinugtungan ng isa kong barkada habang pinapanood sa cellphone ang mas malinaw na video.

“Eh dapat lang pala talagang galingan niya kasi…”

Ikaw may review ka ba?

naks®

Bagong Timpla

2009-05-22T04:05:00.004+08:00

Kung nananawa ka na sa pag-inum ng Red Horse, Colt 45, San Miguel na tunay o kaya San Mig Lights, eh sumubok ka ng ibang inumin na swak sa budget. Sige meron akong ire-rekomenda.

Ito ang tinatawag na GSM-Grapes

Mga dapat gawin:

- Ilagay ang GSM Blue long neck sa pitsel at haluan ng tatlo hanggang apat ng basong tubig.

- Lagay ng isang litro pack ng Tang grape juice. Kung hindi ka tumatangkilik ng Tang at mas gusto mo eh ibang produkto, nasa iyo na yan. Hindi ko hawak ang budget mo.

- Haluin at tikman batay sa inyong panlasa kung matapang o swabe na sa panlasa

- Kung mayaman ka, serve it on the rocks.

- Pero kung jologs ka at inumang kanto lang paghaharapan ang natimpla ng GSM-Grapes, lagyan ng yelo at ipaikot ang baso. Sabayan din ng masayang kwento!

Isang maligayang barikan na. Samahan nyo naman ng pulutan kahit Chippy lang o kaya Sea-rena, yung mamisong fish crackers!

Kinabukasan….

naks®

Tigang

2009-05-15T08:42:00.003+08:00

Wala akong post ngayon!

Kanina pa kasi ako nag-iisip ng psibleng isulat, pero parang walang lumalabas na katas at tila hindi magiling ng kakapiraso kong utak kung ano man yung mga konseptong naglalaban-laban sa isip ko. Nagkabuhol-buhol edi nauwi saw ala.

Parang tubig lang yan…kakapakulo nang kakapakulo, edi walang natira sa takuri kundi usok.

Nalintikan nang lalo. Kakapiraso na nga ang utak, natuyuan pa!

Puro madudumi at nakaka-el na litrato ba naman ang nabubuong imahe sa loob ng kukote ko eh, bakit nga ba hindi matutuyo!? Ang instinct nga naman, kahit ayaw mong pag-aralan, pilit pa ring nararamdaman!

Eh kung ganitong wala akong post, may comment ka kaya? Ano naman ang iko-comment mo?

naks®

Naranasan Mo Na Ba?

2009-05-13T01:39:00.003+08:00

Naranasan mo na ba yung may nakilala o nakasama kang isang tao sa unang pagkakataon pero pumapasok sa isip mo na parang nakilala o nakasama mo na siya dati pero hindi mo lang matandaan?

Sige isip tayo ng eksena. Kunyari sa isang birthday party. Bisita ka lang pero ipinakilala ka sa iba pang bisita. Sa isang pitik ng daliri, pupukaw ng atensyon mo ang isa sa mga ipinakilala at hindi na iyun mawawala sa kukute mo.

Dahil duon, para ka namang pusang naiihi o kaya eh asong nahihiyang umetsas sa bakuran at hindi mapakali. Nasa isang tumpok ka habang nasa kabila naman siya pero balik-balik ang itsura niya na dumadaan sa imahinasyon mo.

Pero hindi mo talaga matandaan kahit anong pilit mo. Halos gusto mo na tuloy ihampas ang bote sa ulo mo dahil hirap ka talagang maalala.

Para bang mani na nasa dulo ng dila. Este salita pala!

Kalaunan, eeksena ka na dahil hindi ka na makatiis eh. Lalapit ka sabay sabing “have we met before?” o kaya eh “sorry ha, saan nga ba tayo unang nagkakilala?’ and so on and so forth.

Teka teka, hindi ito tungkol sa mga pa-ekab na mga pick up lines, kundi ganuong pagkakataon talaga.

Ang masama, nakakahawa pala yung ganung pangyayari. Dahil nasundot na, nadamay pa iyung tao na nuong una eh hindi naman nag-iisip ng ganun. “San nga ba?” pareho kayong mag-iisip pero ang totoo eh hindi naman talaga.

Ibang eksena naman pero halos pareho din. Lugar naman!

Napunta ka sa isang lugar na noon mo pa lang napuntahan. Halimbawa eh piyesta at isinama ka ng isang barkada mo sa bahay ng ibang katropa naman niya para makipag-piyesta.

Sa pag-ikot ng tagay, patuloy kang naglilingap kasi parang may natatandaan ka sa paligid. Hindi mo lang matumbok kung ano yun pero may hinahanap ka. Gusto mo kasing patunayan sa sarili mo na napunta ka na sa lugar na iyun.

Tulad ng sa unang sitwasyon, hindi mo lang maalala kung kelan o sa paanong pangyayari bakit mo nasabi yun. Nakakita ka ngayon punong bayabas sa gilid ng bakuran, na kanina pa nadadaanan ng mata mo pero ngayon mo lang napansin. Mas lalo tuloy tumibay ang paniniwala mo na galing ka na dun dahil sa puno ng bayabas.

Sa wakes, lalabas sa bibig mo ang salitang “sabi ko na nga ba eh!”

Kung maniniwala ka sa teorya ng kung sinu-sinong philosopher, mga tao at pangyayari daw sila nung una kang nabuhay daang taon na ang nakakalipas. Pwedeng isang anak ng duke ang taong nakilala mo habang dating kaharian naman ang napuntahan mong lugar.

Naranasan mo na ba yun? Kung naranasan mo na, buti ka pa, kasi ako hindi pa!

Tingin ko kasi lasing lang sila, tama lang ng alak yun hehehe!

naks®

Kwento Ng Isang Menopausal Baby

2009-05-08T03:20:00.005+08:00

Inang ang tawag naming magkakapatid sa ermat namin. Dahil mahirap na pamilya lang, hindi kami nausuhan ng mommy, mama o kahit nga nanay. Pero ok lang, wala naman sa tawag yun eh.

Di ko matandaan kung ilang taon ako nuon, basta ang tanda ko, nag-ihit ako sa tawa habang hindi ako makapaniwala sa isa sa pinaka di ko makakalimutang kwento niya sa akin.

Binalak pala nila na huwag na kong iluwal sa mundo. Hindi pala binalak…nagtangka pala sila.

Noon daw kasing pinagbubuntis niya ako, uminom siya ng pampalaglag. Hindi ko alam kung ano na ang usong abortion pills noon o pinaghalong shoktong at serbesa negra lang pinantapat nila sa mala sisiw ng balot na anyo ko noon.

Ang kaso nga lang daw, talagang matindi ang kapit ko sa kaniya kung kaya nabuo pa rin ako at wala silang nagawa kundi iluwal ako sa maganda at makulay na mundo ng buhay.

Ang dahilan niya sa paglalaglag sa akin, nakakahiya na. Sa edad daw kasi niyang 45, medyo dyahe nang magbuntis pa siya dahil dapat daw sa edad na iyun eh naghahanda na lang ang isang ina para mag menopause kung hindi rin lang naman naghahabol na magkaanak.

Akalain mo iyun? Hindi pa man tuluyang lumalaki ang tiyan, iniisip agad niya ang kahihiyan?

At dahil ayaw nga niyang pagtinginan ng mga kapitbahay at ayaw niyang paulit ulit na tanungin ng mga kumare niya kung buntis ba siya, maluluwag na daster daw ang lagi niyang suot.

Kaya nang ipinanganak ako…dyan---dya---rararannnn!! Laking gulat ng mga kapitbahay namin kasi hindi naman nila nalaman o nakita na nagbuntis siya.

Siguro kung nakakapagsalita lang ako noon, naipagtanggol ko pa si Inang sa mga nagulat sa bago niyang sanggol. Sasabihin ko na anak ako ng banal na espirito na sumanib sa kaniyang katawang tao!

Oha…laban ka? Kung nagkataon malamang faith healer ako ngayon.

Sabi ko sa kaniya matapos ang kwentong iyun, ang bunsong ako…ang pinaglaglag na ako na hindi lang nalaglag…ang siyang magdadala ng swerte sa aming pamilya

Kaya ayun, habang nasa kolehiyo ako at kapag ginabi ako ng uwi at lasing, asahan mo nang kinaumagahan, paulit ulit na maririnig ang “hoy Romulo mag-aral ka ngang mabuti.” At ginawa ko naman…

Yun nga lang, 13 araw bago ang graduation namin, binawian siya ng buhay. Sayang, hindi man lang niya nahintay. Pati tuloy yung unang sweldo, nung oras na bankrupt ang unang kumpanya napasukan ko at nung gumanda nang husto ang trabaho ko kalaunan, hindi niya naranasan

Pero nasaan man siya, sigurado namang nasa maayos siyang kalagayan at sana eh natutuwa siya sa kinahantungan ng kaniyang menopausal baby.

Happy Mother’s Day Inang! (at gayun na rin sa nanay ninyong lahat…)

naks®

Maling Akala

2009-05-05T01:54:00.003+08:00

NOTE: EXAMPLE LANG ITO NG MALING AKALA!

Maliit pa lang ako, mataas na ang tingin sa akin ng mga kapitbahay namin. Akala nila matalino ako. Grade one pa lang kasi honor nako. Kaya ayun, kinalakihan ko na yung paniniwala nilang yun.

Swerte nga daw ng ermat ko dahil ang dalas nitong maka-akyat sa stage noon.

Lalo na nung High School, ako lang kasi sa mga ka-edaran ko ang nasa first section tapos nung fourth year, naging student council president ako. Ang mga nakalaban ko pa kamo nuon, mga anak at apo ng kung sinu-anong opisyal ng paaralan.

Mas lalo na nung gradutation kasi anim ba naman ang medal ko! Nalaglag pa ko sa top 10 niyan ha. Medal is always a medal, sabi nga. Malay ba nila na ang mga medal palang iyun eh katas lang kae-epal ko sa mga extra curricular activities! Astig pa rin ako sa tingin nila.

Lupet ng pressure, parang di ako pwedeng magkamali kasi nga ang akala nila eh matalino ako.

Nung sa kolehiyo, kumuha ako ng kurso na sa tingin ng marami eh hindi pangkaraniwang kinukuha ng mga taga sa amin. At nung nagka-trabaho na, hindi rin pangkaraniwan ang kinalabasan. Malalaking tao kasi ang mga nakakasalamuha ko sa trabaho. Wala lang talaga akong hilig magpakuha ng litrato sa kanila.

Hanggang ngayon, akala pa rin nila matalino ako. Kailan kaya mawawala ang akala nilang ‘yun?

Mali kasi ang akala nila.

Sabi ko nga, akala nila matalino ako. Hindi nila alam, totoong matalino ako!

WELCOME ULIT ANG VIOLENT REACTIONS NYAHAHA!

naks®

Maka-Epal Lang!

2009-05-01T04:27:00.004+08:00

Makasawsaw lang…

Dahil sigurado namang mula bukas at malamang eh hanggang sa lunes pa eh laman na ito ng mga kwentuhan mula radio hanggang sa baryo eh mag ambag na rin ako, total naman eh para sa bayan itong laban na ito.

Sige na nga, tutal din lang at wala daw nangyayaring krimen pag may laban si Pacman, napupuno ang mga sinehan dahil kay Pacman at marami ang tumitingala kay Pacman, oo na naniniwala na kong para ito sa bayan.

Sabi sa kanta lumang mo, “para sa iyo ang laban na ‘to!” at ngayon naman eh yung “Pilipino, Pilipino, Pilipino ang lahi ko.” Mas lalo na kong naniniwala na para sa bayan ito.

Ibang level na nga ang mga kanta mo, maihahambing, maililinya at maitatabi na sa mga kanta nina Heber Bartolome, Asin, Apo Hiking Society, Joey Ayala. Iba eh, alam mo yun!? Ang lalim ng dating.

“You know, it is for my people, that I will give everything in this fight especially for my countrymen and my I country. I hope I can give them entertainment in this fight. You know!”

Yes I knoooow! This is not for the money….para ito sa bayan!

Sana sa sununod, si Michael Phelps naman ang makalaban niya!

Teka, ano bang pinag-uusapan natin? Maka-epal lang kasi!

VIOLENT REACTIONS ARE WELCOME!

Naks®

Ang Babaeng Hinugot...

2009-04-30T01:40:00.004+08:00

Don’t read between the lines! Wala itong malalim na kahulugan

Literal itong tungkol sa Ang Babaeng Hinugot sa Aking Tadyang na mapapanood sa GMA 7.

Hindi ko alam kung tapos na ba o patapos na ang teleseryeng ito na pinagbibidahan nina Marian Rivera at Dingdong Dantes.

Wag kang mag-alala dahil wala rin itong kinalaman sa takbo ng kwento o sa kanilang ginagawang pag-ganap sa kani-kanilang character. Wala akong balak gumawa ng review sa takbo ng buhay nila sa programang ito.

Tungkol ito sa pamagat ng palabas mismo! Oo sa pamagat lang.

May dalawang bata kasi, si Paolo na pamangkin ko at ang kalaro niyang si Atong ang nagtanong sa akin kung nanonood daw ba ako ng Babaeng Hinugot… Sabi ko hindi dahil papasok ako sa trabaho ng ganuong oras.

Sinundan ito ng kung nakita ko na raw ba si Marian at Dingdong sa personal na sinagot ko naman ng “Oo”

Eh mukang nagti-trip ang dalawang bata, sinundutan ako ng tanong na ano daw ba ang tadyang? Bakit daw Ang Babaeng Hinugot Sa Aking “Tadyang” ang pamagat?

Aba eh malay ko!

Pero ang tingin ko na kailangang sagutin eh kung ano ba ang tadyang na kaya sakyan ngmura nilang isip. Bakit ba naman kasi hindi na lang nilagyan ng simpleng pamagat ang palabas at nang hindi na nagtatanong ang mga bata eh.

Pwede namang “Ang Babaeng sa Simulay ay Pilay Pero sa Huli ay Nakapaglakad.” Wala na sigurong tanong kapag ganuon di ba?

Makulit talaga, ano daw ang tadyang, saan daw hinugot si Marian? Gusto ko sanang sabihing sa puwet pero baka mabastusan naman sila kahit na nakakatawa. Biruin mo, “Ang Babaeng Hinugot sa Aking Puwet.”

Dahil wala akong maisip, nasabi ko na lang na “bulsa,” na nauwi sa tawanan naming tatlo. Bakit daw hindi naman niya nakitang hinugot sa bulsa at paano daw magkakasya sa bulsa si Marian?

Ayoko na. Masarap sanang makipagkulitan sa kanila pero matutulog na ko. Sinabihan ko na lang sila na maligo sa baha na pangkaraniwan na sa amin ngayong panahon ng high tide

Ngayon, tayo naman ang magkulitan at mag-trip. Ano pa ba ang magandang idugtong?

Ang Babaeng Hinugot Sa Aking….

(pwede mo tanggalin ang “Aking” kung gusto mo)

naks®

Headlines...

2009-04-25T07:30:00.004+08:00

(may litrato sana ito ng mga headlines mismo pero hindi ko ma email yung mms kaya to follow na lang! basahin mo na lang muna)

Naisipan kong mag time-out muna sa pagbabasa ng mga broadsheet at sa halip eh mas pinili kong gawing parausan ng aking malalalim at nakakabuntong hiningang komentaryo ang mga nabasa ko sa mga tablod.

Sa totoo lang, minsan eh mas masarap basahin ang mga tabloid. Una, kadalasan hindi mo na kailangang basahin ang buong istorya dahil sa pamagat pa lang eh gets mo na ang balita. Pangalawa, hindi nakakapagod basahin dahil iilan lang ang pahina. At higit sa lahat…medyo bastos!

Well, unlike broadsheets, when sometimes I need to read twice a paragraph to grasp what it meant. Especially those articles in the business page discussing inflation rate and the stock market. Nuuuh, my nose bleeds! (nakantutsa nag ingles pa!)

At sa pagbabasa ko nga ng mga medyo bastos na dyaryo, eto ang ilan sa mga nakapukaw ang aking pansin:

RICHARD-LUCY, ARAW ARAW ANG HONEYMOON

Wala lang, nakakatuwa lang! Binasa kong buo sa pag-aakala kong nakadetalye ang mga ginagawa nila sa honeymoon eh hindi naman pala. Pero naisip ko lang, siguro kung may porn material na sila ang bida, malamang best selling!

Baka nga maitaob pa nito yung Harry Potter sa box office. Ang araw araw na honeymoon story kayang nilang dalawa eh kayang lagyan ng plot na ala Slumdog Millionaire o kaya Titanic?

32 SINGIT NA KONGRESMAN, SA CR NG BATASAN MAG-OOPIS

Aba eh ayos, ano sa palagay mo? Mas makabubuti nga sana kung hindi lang yung 32 kundi pati na yung mahigit 200 iba pa eh sa kubeta na lang mag-opisina. Tutal din lang lahat sila eh mahilig sa style na puno ng putot, bakit hindi na lang nila itae!?

At kung sakaling, kapusin ang mga kubeta sa Batasan, pihadong marami ang gustong mag-ampon ng kongresman na pag-oopisinahin sa kanilang mga banyo.

Pero kung si Madam Darlene Antonino-Custodio kaya? Ay wag, dun na lang siya sa kwarto ko, maluwag naman eh.

MARIEL, KINAPA KAPA ANG MANOY NI RAFAEL HABANG NAKAHIGA SA KAMA

Kailangan ba talagang idyaryo ang ganitong istorya? Nalito kasi ako. Ang naintindihan ko lang kasi eh yung habang nakahiga sa kama at yung kinapa-kapa. Kaya yun lang na na-imagine ko.

Bata pa kasi ako, kaya di ko masyadong nasakyan ang ibig sabihin. Ang sabi ni Mang Ambong sabungero, ang manoy pala eh pangalan ng “wallet” ni Rafael. Ayun naman pala, gusto palang magnakaw kaya kinakapa.

BUKOL NI HUNK ACTOR KINAPA NI MARIEL

Mariel na naman? Hindi na ko nagtanong kay Mang Ambong sabungero, hula ko kasi ang bukol naman ang gustong nakawin. Pero sumabat si Mang Ambo, manghihilot daw kasi si Mariel kaya kinapa ang bukol. Ayun naman pala.

Nagpaalam na ako kay Mang Ambo, nananakit kasi ang bukol ko, gusto ko sanang ipakapa at ipahilot kay Mariel eh.

naks ®

Walang Pamagat...

2009-04-22T00:15:00.006+08:00

Nitong nakaraang Martes Santo, matapos ang maraming taon, nakausap ko ang Inang. Sabi niya, “nahihirapan na rin ang Kaka mo.”

“Kung napapagod na, sige na,” sagot ko naman.

Bigla akong napaisip at tinangka kong habulin iyun at bawiin ang naitugon ko.

Pero nagising na ‘ko at nahirapan nang matulog muli.

Simula nang araw na iyun, balisa na ‘ko. Laging may inaalala nasa bahay man o trabaho.

Sabado de Gloria, tuluyan na ngang nagwakas ang kaniyang paghihirap.

Para kaming naputulan ng kanang kamay at kanang paa.

Kiliti

2009-04-06T23:10:00.005+08:00

Kung bakit ba naman pagkasakay na pagkasakay ko ng FX papuntang trabaho, tsaka ko pa naramdaman ‘tong kiliting ito.

May mga nararamdaman kasi tayo sa sarili o katawan natin na minsan walang pinipiling lugar o oras. Di bale sana kung lahat ng mga iyun eh pwedeng gawin sa publikong lugar.

Kahit mag-isa lang namang gagawin, siyempre meron ding bagay na dapat eh pribado naman ng konti para walang sabit. Hindi naman kakain sana ng mahabang oras kung lumagay ako ng konti sa dilim. Haaay wrong timing talaga.

Pero di ko talaga kayang gawin sa pampublikong sasakyan. Ayokong pagpiyestahan ng mga mata at utak ng mga kasakay ko.

Alam ko kung ano ang tatakbo sa isip nila eh. Pag-ikut ikutin man nila kung bakit ko iyun ginawa at kung anong espiritu ang nag-udyok sa akin para gawin yun, sa bandang huli…tatagos pa rin ang mga nila na parang nanunuos.

Ang kulang na lang sa mga tingin nila eh sabihing ang baboy ko naman!

Bakit nga ba hindi ko naramdaman ito kanina nung naliligo ako?

Pasimple kong hinimas ng hinlalaki at hintuturo ang puno kung nasaan man ang ugat, buto o bunga ng pakiramdam kong iyun. Hindi ko na kasi napigilan.

Nang maramdaman kong malapit nang lumabas, kung bakit naman dumaan ang mata ko sa mata ng katabi ko? Hanggang sa tuluyan ko nang ialis ang aking kamay duon! Alam ko rin namang hindi iyun lalabas ng hindi ako gagawa ng ingay. Ayokong basagin ang katahimikan sa loob ng sasakyan.

Hindi talaga pu-pwede. Wala rin nga pala akong dalang panyong pamunas. Titiisin ko na lang muna.

Halos patalon ako nang bumaba sa sasakyan. Hindi na ko naghanap ng dilim, ng isang sulok o nagtago sa likod ng poste. Ang kiliti nang tumagal, sumasakit na!

Hinimas ko ang puno ng aking ilong na parang parang may itinutulak. Mga limang hagod, sabay singhot na parang dumahak ng plema! One click!

Nasa dulo na ng dila ko yung kanin na naiwan at parang naipit sa ilong ko.

®

Imagine This...

2009-04-01T03:32:00.006+08:00

HUMAHANGOS pero tahimik na nakalapit si Rodel kung nasaan ang dalawa. Damang dama niya ang pait sa nakita. Walang kurap na itinutok ang baril hanggang sa umalingawngaw ang dalawang malalakas putok. Sa isang iglap, naghalo ang dugong tumagas mula sa dalawang katawang wala nang buhay.

Balisang tumayo mula sa higaan si Lorena. Kumakabog ang dibdib, lumabas siya ng bahay ng walang pag-aalintana sa takot na nadarama. Waring hinahabol ng kaniyang mga hakbang ang oras ng mga sandaling iyun.

Tanging ang liwanag buwan ang saksi, hindi magkamayaw ang mga paa niya sa pagtakbo at paglakad upang makalayo. Nanunuot sa kaniyang laman ang lamig sa bawat dampi ng hangin mula malayo.

Lumalagaslas ang pagdaloy ng tubig mula sa sapang katabi lamang ng pilapil. Sapat na iyun upang matakpan ang ano mang ingay na dala ng kaniyang pananabik. Maliban sa kaniyang sarili, walang nababanaag si Lorena mula sapa bagamat mistulan itong salamin dulot ng liwanag na namumula sa itaas.

Bahagyang huminto si Lorena. Mas matinding kaba ang kaniyang nadama. Mas lumamig ang hanging tumatama sa kaniyang mukha. Nilingon niya ang lugar kung saan siya nanggaling, pero wala. Walang sumusunod sa kaniya.

Hindi ininda ni Lorena ang tingkal-tingkal na lupa sa kaniyang hinahakbangan. Tumatama ang kung anu-anong halamang bukid sa kaniyang mga binti. May hapdi siyang naramdaman nang humiwa ang talahib sa kaliwa niyang binti.

Wala pa siyang naaaninag na kubo mula sa malayo subalit alam niyang malapit na.

Mas malalaki ang mga sumunod niyang hakbang. Dahil sa pagmamadali, isang tingkal na lupa ang hindi napansin ni Lorena dahilan para matapilok siya. Napaluhod siya sa sakit na naramdaman. Pero isang kamay ang dumampi sa kaniyang balikat. Kamay iyun ni Samuel.

Kasunod na noon ang walang salitang lengwahe ng kanilang pananabik. Naghahabulan ang kanilang mga halik. Ayaw kumawala ang mga labi ni Lorena sa labi ni Samuel. Pumatak ang mga luha ni Lorena habang hindi bumibitiw sa mga bisig ng kasama. Ilang saglit pa’y nagsanib na ang mga hubad nilang katawan…

Hindi kinailangan ni Rodel na sindihan ang gasera para maaninaw na wala ang asawa. Agad niyang kinuha ang baril at isinuksok sa tagiliran.

Ingay ng kulisap ang tanging maririnig habang papalapit si Rodel sa kubo ni Samuel. Subalit napalitan ang mga ingay na iyun nang humakbang siya papalapit. Impit na mga ungol ang naririnig pero gustong mabingi ni Rodel.

Isang malakas na sipa ang sumira sa pinto ng kubo. Umiikot na gustong huminto ng mundo ni Rodel nang tumambad ang katotohanan. Pero putok ng baril ang gumising sa kaniya.

Isang putok pa...

Sabog ang utak na bumulagta si Rodel habang patuloy ang pagpatak ng dugo mula sa papag.

Na-imagine mo? Naks galing mo pala ng imahinasyon mo. Bilib ako sa iyo!

®

Anti-Poor!

2009-03-26T03:54:00.004+08:00

Nakakatawa naman ang naging bunga ng kontrobersiyang kinasasangkutan ng buto na naging bunga, na lamang ugat pala, na dinurog ang naging palaman kahit mukang jebs na giniling at pinalapot. Peanut butter ba!?

Yung daw kasing isa sa kilalang peanut butter eh mayroong salmonella, isang uri ng bacteria na posibleng magdala ng sakit.

Parang larong domino, sinasapol nito ngayon ang iba pang tindang tingi-tingi sa palengke. Siyempre una na diyan yung peanut butter mismo. Simpleng lohika lang daw, kung ang kilalang brand eh may bacteria, mas lalo na daw yung mga tingi-tingi na di alam kung saan ginawa.

Kaya naman babala ng matatalino, ipagbabawal daw ang pagtitinda ng mga tingi-tingi dahil nga banta daw sa kalusugan!

Naisip ko lang, ewan ko kung naisip mo rin o kasalukuyang sumasagi sa isip ng katabi mo pero…pinag-isipan kaya nila ang babalang iyun?

Kung ipatutupad kasi, saan na kaya pupulutin ang mga kapwa ko mahihirap at anak pawis?

Napagtanto kaya nilang wala sa kalingkingan ang bilang ng mga Pinoy na nagpupunta sa palengke at pinagkakasya ang kakarampot na pera kumpara sa mga pinagpalang namimili sa Cash and Carry o sa Puregold?

Sa dinami-dami ng bakteryang nabubuhay sa mundong ibabaw lalo na sa palengke, at sa di mabilang na pangangailangan nating nabibili naman na walang tatak, iisipin pa ba ng mga taong kumakalam ang sikmura ang bakterya?

Eto ang eksena: may isang bumibili ng kalahating long neck ng mantikang nanggagaling sa balde, may isang lumapit at nagmagaling at naglitanya…“alam nyo po ba na ipinagbabawal na ang tingi-tinging mantika dahil may kung anu-ano pong bacteria na natatagpuan diyan na posibleng magdulot sa inyo ng karamdaman?”

Wag kang umasa na sasagot ang mamimili ng “ah ganun ba, sige yung mamahaling Minola cooking oil na lang bibilin ko!” At sa halip baka nga banatan ka pa nila ng…“ano ang magagawa namin eh ito lang kasya, kung gusto nyo bigyan niyo kami ng pambili!”

Aba eh kung ipagbabawal ng magagaling ang tingi-tingi o de takal na peanute butter, ipagbawala na rin ang tokwa, suka, de blokeng yelo, bagoong, mantikilya at iba pa! Kasi nga, walang tatak at hindi alam kung saan ba sila ginawa.

Mas makakabuti na rin siguro na ipagbawal ang pagbili ng dirty ice cream dahil sa pangalan pa lang madumi na!

Ang mga bulig, tilapia, kangkong at iba pang nabubuhay sa tabang, aba teka at baka sa mga nakalubog na libingan nanggaling ang mga iyan!

Haaaay banta daw sa kalusugan!

Pataasan lang yan ng immune system!

®

Galing Day Off

2009-03-24T02:36:00.003+08:00

Sobrang sakit talaga ng ulo ko...

walang tulog,

ilang araw nang walang pera,

wala tuloy gana magtrabaho,

pero wag naman sanang tuluyang mawalan ng trabaho!

Sintomas

2009-03-19T04:19:00.005+08:00

Hindi ko inakala na maaapektuhan ang Pinas ng global financial crisis. Sabi ko, ano ba naman ang yaman ng bayan kong mahal para tamaan ng pandaigdigang problema?

Lalo naman ang pamilya namin! Mas malaking tanong siguro na ano ba naman ang mapapala ng financial crisis sa mga anak pawis na tulad namin na wala namang pinansyal?

Hindi ko lang pala pinapansin, nandiyan lang sila sa tabi-tabi na kung mga ahas eh natuklaw na ‘ko. Hanggang sa hindi na sila nakatiis, nagparamdam na sa akin ang mga senyales na nagsisilbing sintomas sa sakit na noon ko pa pala nararamdaman.

Katatapos ko lang ng masaganang hapunan kasama ang isang pinggang kanin at ilang pirasong alimasag ng makaramdam ng uhaw. Pagsasalin ko sa baso, wala na palang tubig na malamig ang pitsel. Tunaw na din ang yelo.

Tumayo at pumunta ako sa ref para punan sana ang naubos na pamatid uhaw. Pero pagbukas ko ng ref, para akong kinausap nito.

“Kuya alam mo namang matagal na kong hindi sinasaksak, Kung nakalimutan mo na, noong isang buwan pa. Ni hindi na nga ako nilalagyan ng bote ng tubig kahit wala naman akong magagawa para palamigin iyun. Bumabaho lang daw kasi.

“Iyan lang ilang pirasong bote ng gamot ang nananatiling naninirahan dito. Para nga silang nakatira sa mansion kasi ang laki ng tinutuluyan nila gayung wala naman silang kasama. Synonymous ba ang ref sa medicine cabinet?

“Isa na lang po ba akong display? Kung nakakasikip na po ako dito, bahala na po kayo kung gusto ninyo akong dispatsahin,” parang sinabi ng kawawang ref sa akin.

Haaay ano pa ba magagawa ko? Edi ayun bagsak ako ng gri-pure water!

Matapos kumain at maghugas ng pinggan, kailangan kong mag sipilyo ng ngipin kahit na minsan eh kinakatamaran ko itong gawin. Sarap kasing namnamin ng lasa ng ulam sa yosi. Pero kailangan talaga, baka kasi may makausap akong mahalagang tao at tanungin ako kung saan nakakabili ng sea food flavored breath freshener.

Pagtingin ko sa toothpaste, hindi ko agad nalagyan ang aking toothbrush at sa halip ay tinitigan munang mabuti ang sachet na malapit na ring maubos ang laman.

“Salamat po sa pagtangkilik ninyo sa amin. IIlan na lang po kayng loyal customers na tumatangkilik sa tipid toothpaste na tulad namin!” dialogue niya yan na humagip sa utak ko!

Matapos ang lahat ng paghahanda bago ako pumasok sa trabaho, kukuha sana ako ng pamasahe sa wallet. Pero wala palang laman at sa halip ay nasa bulsa lang ng pantalon ang bebentehing natitira sa budget.

Mistulang naluluha naman ang litrato ko sa wallet na tila naging spokesperson ng wallet mismo. Sabi ng litrato;

“Gusto ko lang ipaalam sa iyo na ang wallet mo ay hindi isang pampa-kapal lang ng bulsa sa likod ng pantalon. Alam kong paborito mo ang three folds wallet, pero iparamdam mo naman dito na siya ay lalagyan ng pera.

“Pati ATM mo na lagi kong kaututang dila dito nagrereklamo din. Hindi daw siya daanan lang ng sweldo mo, pwede daw siyang iwan ng laman para meron kang savings!”

Haaay, hindi ko pala ramdam ang sintoman ng krisis…RAMDAM NA RAMDAM!

Chopsuey....

2009-03-17T02:12:00.006+08:00

Napag-tripan kong bigyan ng medyo may kahirapang trabaho ang sarili ko…pipilitin kong pag tagpi tagpiin ang mga tag na hindi naman tag price. Kung paano? Bahala na!

Nitong Linggo at tulad ng marami pang Linggo na nagdaan, hindi natatapos ang maghapon ng hindi nasasayaran ng alak ang sikmura ko. Pampalipas oras lang dati pero ngayon may takdang oras na para uminom. Parang hindi na buo ang araw na iyun kapag hindi naiinom.

Sa simula, malumanay na usapan pero sa bandang huli, hindi nagkakasya sa walang sigawan kahit magkakaharap lang naman! Baka kung may makakarinig ngang ibang tao, aakalin na magkakaaway kami sa harapan eh.

Nagngangalit ang mga litid sa leeg habang nagdedebate., hindi bale sana kung makabuluhan ang pinag-uuspan. Hindi ko na matandaan kung paano napasok sa usapan pero ang tanong lang namang pinag-uusapan eh kung pwede daw bang sabihin “pumasok sa labasan”

Teka nga teka nga, bakit ba pinahihirapan ko ang sarili ko? Basta nag-trip lang at pinagnasahan ni Amor Powers ang legs ko. Dahil ang request niya eh yung tipong mapapangiti siya ng palihim kapag nakita niya yung legs ko…eto ang para sa iyo!

O baka matunaw tama na!

Si Punky naman, yung sulat kamay naman ang gustong ipabandera. Kakahiya naman pero maganda akong sumulat. Medyo may kinig na nga ngayon kaya medyo pumapangit na. Pero dati binibili ang sulat kamay ko! Peksman.

Siguro kung mapera lang kami nuong araw at natuloy ang pangarap kong kumuha ng fine arts nung college, malamang binili ng Microsoft ang penmanship ko para gawing isang regular font nila!

Wag ka nang kumontra at wag mong sabihin hindi naman ganun kaganda ang sulat ko. Sulat paa pa lang kasi yang tinititigan mo!

Pag isahin ko na lang papasahan kong gumawa nitong legs at penmanship tag…sige nga ikaw magkwento ka rin AZEL, LIZETH, DYLAN, DOTEP, GILLBOARD at DENCIOS? Kaya mo yan!

Teka teka ulit, huli man daw at magaling huli pa rin…pero isang AMEN PARA KAY YANAH!

Subok Lang

2009-03-13T04:47:00.006+08:00

gaano man daw kabigat ang dinadala…
matutong pa ring ngumiti!
hindi daw natin alam
na baka ang iba pala
mas mabigat ang nasa balikat
pero nanatiling matatag!

“be positive” sabi nga

subukan nga nating tumawa!

ang sabi nina nicolle eala at chris tsuper…

ang taong mahilig sa wacky picture at magulong litrato ay…

hindi photogenic!

ang sabi naman ni mister fu…

ang lalaking gwapo, gentleman, matipuno, mabait at mayaman

isama na rin natin

ang babaeng maganda, sexy, maalalahanin, mapagbigay at malambing ay…

mga kathang isip lamang!

® ang jologs ng joke ko!

Sana Nakausap Ko Muna Si Francis M.

2009-03-10T08:16:00.005+08:00

Nung Biyernes pa lang nang ibalitang namatay na si Francis Magalona, gusto ko nang magsulat tungkol sa kaniya. Hindi ko lang malaman kung paano sisimulan.

Hindi naman ako die hard fan ni Kiko. Pero bilib ako sa galling niyang niyang sumulat, talento at prinsipyo sa buhay.

Ang tanging encounter ko lang yata kay Francis eh nung ginamit ko ‘yung kanta niya niyang Kabataan Para Sa Kinabukasan (Ito ang Gusto Ko!) nung tumakbo ako bilang SK Chairman sa barangay namin. Inspiring kasi ang kanta.

Natalo nga lang ako nun. Teka, walang kinalaman si Francis sa naging resulta ng eleksyon ha. Talo lang talaga ako!

Pero sa pagkamatay niya, parang sumama ang loob ko na hindi ko maintindihan. Mabigat. (Parang ngayon habang sinusulat ko to)

Lahat naman darating sa dulo. Kahit pisi o lubid may dulo. Kahit ang isang makapal na makapal at hard bounded na libro, may huling page pa rin. Everything must come into its end, sabi nga natin.

Pero sana nakausap ko man lang si Francis, kahit sandali lang ba. Sana nagkaroon ng pagkakataon na nakasalubong ko siya sa Megamall, o kaya eh nakita ko siya habang kumukuha ng litrato sa Quiapo.

Kung nangyari yun, yayayain ko siyang magyosi. Kung hindi man siya nagyo-yosi, kahit soft drinks lang at kwek-kwek, basta nanduon lang ‘yung pagkakataong masabi ko sa kaniya kung ano yung gusto kong sabihin.

Gusto ko kasing iparating sa kaniya na huwag muna siyang bibigay. Be strong. Kung gaano katapang at katatag yung mga kanta niya, dapat ganun din siya sa labang kinakaharap niya. Na kahit may leukemia siya, nanduon yung paniniwalang mabubuhay pa siya ng matagal.

Singko tamang piso, pero kung nagkataon, walang dudang marami pa siyang magagawang kanta, marami pang rapper wannabes ang mabubuhay sa pangarap nilang maging isang Francis Magalona baling araw.

At dahil magkakaroon pa siya ng pagkakataong sumipat sa kaniyang camera, marami pang magagandang eksena ang makikita ng kaniyang snake eyes.

Gayunman, lahat naman yata ng gusto kong sabihin eh may ibang nagparating naman sa kaniya. Iyun nga lang, di natin talaga hawak ang panahon.

Pero sana hindi muna nangyari...

Bakit nga ba mabigat ang loob ko? Habang hindi kasi namin masyadong pinag-uusapan sa bahay ang nangyari kay Francis Magalona, may nagtanong sa pamilya namin…“ano ba talaga ‘yung sakit ko?”

®

Totoo Na 'To: Tatagal Ka Ba?

2009-03-07T03:24:00.006+08:00

Walang duda na ilang araw na lang at maghahabulan ang mga kabataan para magkaroon ng Summer Job. Sayang nga naman kasi ang dalawang buwang bakasyon. Sa halip na humilata at maghintay sa wala, gumawa ng paraan para magkaroon.

Ako nga na kumikita na ng konti na lang eh limpak limpak na, gusto pa ring magkaroon ng extrang trabaho. Moonlighting yata ang tawag dun. Baka nga lang magkaroon ng problema sa tax eh mabuting mamamayan pa naman ako!

Bagamat marami akong pera pambayad sa abogado para siyang mag-ayos na lang ng lahat ng pasikut-sikot sa BIR, ayoko pa ring magkaproblema sa buwis na binabayaran ko.

Naniwala ka naman! Walang taong naghahanap ng extrang trabaho kung makapal na ang bulsa!

Dahil nga sa kagustuhan kong magka dagdag kita, isang malupet na ad ang nakaagaw pansin sa mamahalin at mahirap pukawin kong atensyon. Ayan sa ibaba!

Panalo ano!? Mukang maganda at masarap maging raket. Yung tipo bang iniisip mo pa lang na kung sakaling matatanggap, pero hindi pa man, eh parang hinihipan at kinikiliti na ng pakpak ng manok ang “T” mo…tenga ba!

Dahil medyo may kabigatan din naman ng konti, pinagnilay-nilayan ko rin kung kakayanin o tatagal kaya ako sa ganitong trabaho? Parang opisina din kaya, walong oras sa isang araw? May OT kaya? Bago ang actual performance, may dress code kaya?

Dami kong tanong. Tama lang naman ang ganun kasi ang trabaho, parang giyera yan, kapag walang baril o sabihin na nating walang bala ang baril,aba eh wag nang sumugod. Malamang sa malamang, pagkakagastusan pa ng gobeyrno ang benepisyo mo kung sakaling mapuruhan ka!

Dapat sa umpisa pa lang alamin na ang kakayahan! Handa ba kong mag maintenance ng balot, Lipovitan o kaya eh Cobra?

Buti na lang, bago ako maghanap ng sagot at magpractice, nakita ko na may mga qualifications din naman pala. May panuntunan ding dapat sundin.

Tama rin naman, huwag basta tanggap lang ng tanggap!

Larong isip lang, paano kaya aalamin kung kanino mapupunta ang P50,000 na premyo? Patatagan? Padamihan ng maiipon? Ilang ano kaya bago magpalit ng ano? Paano kung mabutas, ulit uli mula sa umpisa? Paano kaya makakapandaya?

Singkwenta mil din yun eh!

®

Tatagal Ka Ba?

2009-03-05T04:04:00.006+08:00

Nakakatamad basahin ang post na ito. Sa porma pa lang eh, tingnan mo, wala man lang litrato na sa tingin ko eh pampaakit sana sa ano mang article. Hindi mo din ito makitaan ng indention na isa sa mga unang itinuturo sa pagsusulat ng pangangusap noong elementary pa lang. Dapat din sana, sa tuwing mapuputol ang mga diwa ng pangungusap o mga pangungusap ay pinaghihiwalay ito upang tawagin talata. Pero wala naman tayong makitang naghihiwalay sa mga diwa at sa halip ay nagmukha tuloy itong isang mahabang-mahabang talata. Kaya tuloy sa unang tingin pa lang eh parang napaka boring nang basahin. Hindi ka man lang malibugan ba sa porma pa lang ng pagkakapresinta. Bakit ka nga naman gaganahang basahin? Ito yung tipong sa halip na pagtuunan mo ng oras para basahin eh hindi na lang tapos mapapalitanya ka ng “magyoyosi na nga lang ako” o kaya eh “pakikinggan ko na lang ang mas mataas na version ng kantang Halik ng Aegis” kahit alam mo namang hindi ito magandang pakinggan. Kung baga sa pagkain naman, mistulang kumakain ka ng monay na walang palaman habang ang ka partner eh tubig na malamig na nakalagay sa plastic na baso, yun bang nilalagyan ng palamig na binebenta sa kanto. Pero baso lang ang katulad ha, take note, tubig na malamig lang ang laman. Langya tigang na tigang na sa flavor, maputlang maputla pa ang kulay. Ganun ang miryendang hindi mo na nanaisin pang muling ihain. Pwede mo ring ihambing ito sa chewing gum na walang flavor. Alam mo ba ang lasa nun? Isipin mo ang lang ang bazooka bubble gum, yung pink…pero hindi yung bagong bili ha, kundi yung mga isang oras nang nginangata. Gugustuhin mo pa bang nguyain ang ganuon katabang na bubble gum kahit ba sabihin nakabalot pa ito? Ano naman ang mapapala mo duon? Dahil alam mo namang walang lasa natural naman na hindi mo na lang pagta-tyagaang panga mo diba? Kung ito ay eksena sa pelikula, paano mo ito ilalarawan. Kung ako ang tatanungin, kahit ako pa ang nagsulat nito, para naman siyang isang eksena sa court room habang nagbabalitaktakan at nagpapataasan ng ihi sa padamihan ng alam na batas ang mga abogado. Hindi nga nila binabanggit ang katagang “it is written in the Constitution that” dahil nga mali daw iyun. Ang dating kasi nuon, isang papel lang talaga ang ating Saligang Batas. Sa halip ang ginagamit ng mga bida sa loob ng korte eh…it is provided for the in the Constitution that ek ek...Minsan ok ang debate sa korte ala The Firm, The Pelican Brief or The Rainmaker. Intellectually stimulating daw. Pero wag naman mula umpisa hanggang huli eh sa courtroom ang eksena. Kakaumay na yun parang itong binabasa mo. At dahil nababato ka nga sa pagbasa nito eh magko-comment ka lang ng general in nature, yun bang parang generic, walang mali para naman hindi halatang hindi mo binasa. Wala namang masama dun eh kasi ang tanong ko nga sa umpisa pa lang eh kung tatagal ka ba. Hula ko nga kaya inumpisahan mo ‘tong basahin akala mo bastos ano!? Na trap ba kita? Hehehe! O teka lang wag ka nang bumitiw, kapiraso na lang o tignan mo. Ngayon ka pa ba hihinto sa pagbasa? Isipin mo na lang na baka may importante at makabuluhan pala akong sasabihin sa huli na kailangang abangan. Kung baga, ito na ang climax kahit hindi naman ka climax-climax ang dating. Ni hindi nga nag wet di ba? Pero napansin mo ba na iba ang kulay ng font na ginamit ko? Unang beses ko lang ginawa yan sa isang buong post. Kunswelo de bobs na ‘yan kumbaga. Maliban dyan hmmmmm, wala ka na yatang mahihita sa binasa mo. Boring ano? Naksnaman natagalan mo!? Ibang klase ka rin ano? Tyaga mo tsong!

Huling Ipot

2009-03-03T00:34:00.005+08:00

Nasaan ka man...
O kung ano man ang style mo, nagyoyosi man o hindi, tissue man o tabo...

Kapag lumalabas na sila...Ano ang iniisip mo?

Toilet Humor

2009-02-28T02:34:00.005+08:00

Classic ‘yung dalawa kong mahjong buddy tuwing Sabado at Linggo, sina Kagawad Ver at si Pekto. Pareho kasi silang ututin. At hindi basta utot, malakas at yung parang may halong bumubulwak na!

Sa isang banda, nagbibigay buhay sa sugalan ang mahiwagang tunog na nagmumula sa magic short ni Kagawad at ni Pekto. Umaatikabong salitaan kasi sa tuwing matatapos ang pagpapasabog.

Iyun nga lang, hindi lang isang beses iyun, libangan nila ang pag utot habang naglilibang na kami. Hindi ko nga alam kung anong power meron ang tiyan nila at kaya nilang magpatunog ng suot nilang short na napapaangat pa sila ng kaunti mula sa pagkakaupo.

Nagiging redundant tuloy ang sugalan. Diba connotation na nga na ang sugalan eh amoy utot. Tapos uutot pa ulit,edi doble doble na.

Di naman pwedeng ipagbawal ang umutot sa sugalan kasi natural na amoy utot naman nga talaga.

Pero kahit anong luwag sa pakiramdam ang naibibigay ng ganuong pagpapasabog, iba pa rin ang ligayang bigay kapag umupo ka na sa enodoro at ibabagsak ang masagang jebs.

Ako pa naman eh madalas magkaroon ng release order kunyari nakainom ako. Lalo na kung red horse ang pinagsaluhan ng aming mga baga, pihadong kinabuksan, magluluwat sumuba ako sa banyo para umupo sa mahiwagang trono.

Di ko alam kung pareho ang trip natin pero mas gusto ko iyung pagkakataon na kapag andyan na eh may taong nauna sa toilet. Tapos gugulo ang isip ko, kakatok, maglalakad ng pabalik balik, magyoyosi, maglalabas ng usok na parang huling pagbuga na at kung anu ano pa.

Hanggang sa hindi ko na kayang maglakad at tatambay na ko sa pintuan ng banyo. Huwag na huwag mo kong gugulatin dahil baka bigla na lang…may sumambulat at magulat ka din!

Kapag hindi ko na kaya, kakatok ulit at sisigaw na ko ng “bilisan mo naman!” Pagpasok, halos hindi na umabot dahil sa lintek na di butones at di zipper pala ang short.

At sa aking pag upo…heaven!

Gayunman, sa dinami dami ng dumi na nailabas ko na, na ikinatutuwa naman Malabanan brothers, (para sa kanilang Pancit Malabanan) iba pa rin kapag bumalik ang ganuong nakakakiliting pakiramdam…pero wala ka naman sa bahay.

Sa Farmers Plaza ang hintayan namin nuon bago tumuloy sa pag-aanak sa binyag sa Marikina. Dahil nakainom ako bago ang naturang araw, uminom muna ako diatab bago umalis ng bahay. (hindi naman dumating sa puntong naging maintenance ko ang gamot na yan.)

Eh hindi umipekto. Yari!

Para akong si Samuel Bilibid, lakad ng lakad sa mall na hindi ko naman kabisa. Malapit na, ramdam ko na!

Nagbubutil na ang pawis ko kahit aircon pero hindi ko makita ang kubeta. Halos naglalakad ako nang iniipit ko na yung hita ko ng suot suot kong maong. Pakiramdam ko kasi…tunaw!

At nang marating ko ang dapat kong paroonan, hindi nga ako nagkamali. Ang tunog niya eh para lang akong nagbukas ng giripo! Sabay ngiti.

Tangina, walang tisyu at lalong wala namang timba at giripo. Pero eh ano, lumang resibo lang ang katapat nyan!

®

Analyze This

2009-02-26T23:25:00.003+08:00

Woman without, a man is nothing!

Ang EDSA Bow!

2009-02-24T01:18:00.000+08:00

Hindi pa ko tuli nang mangyari ang Edsa People Power I, pero parang may libog na ko sa mga isyung bumabalot sa ating lipunan. Baka nga isa ito sa nag-udyok sa akin para pasukin (at lisanin kalaunan) ang magulong mundo ng pulitika.

Lintek kasi mataas ang paniniwala ko…may magagawa ako!

Kaya ayun, nasa elementarya pa lang ako nasabak na ko sa pangangamay sa mga kapwa ko estudyante. Kinanta pa nga namin ang “Magkaisa” sa miting de avance. ‘Yun ang isa sa dalawang theme song ng People Power I. (pangalawa yung Handog ng Pilipino sa Mundo)

Nung High School, sa isang report sa klase kinonsider kong bayani si Tita Cory. Napuri ako ni titser (naks!) dahil hindi naging tradisyunal ang report ko. Socially relevant daw!

Ganun kataas ang respeto ko sa ipinaglaban ng Edsa People Power I. Kalayaan at kapayapaan.

Nuong huling gabi ng Edsa Dos bago bumaba si Erap, nasa Ortigas Flyover ako. Sarap sumigaw!

Ramdam ko kasi na bahagi ako ng isang pagbabago na oras na lang ang binibilang at magaganap na. Hindi naman nabigo ang milyun-milyong taong nagbuhos ng oras para kondenahin ang katiwalian sa gobyerno. Buhay ang espirito ng Edsa.

Sa Miyerkules, 23 taon na pala ang nakalipas nang ililok sa kasaysayan ng mahal kong bayan ang Edsa People Power. Siguro nga noon, trip ko lang yung kanta, pero sa bandang huli, naintindihan ko ang lalim ng kwento sa likod nito.

23 taon na unti unti nang binubura ng mga taong nasa likod din pangyayaring hinangaan ng buong mundo. Mga taong nangondena pero sa huli’y halos kasing sahol pala ng mga taong sinundot nila sa pwet

Haaaaay!

Asan na nga ang Edsa? Nasa Edsa pa rin. Nagsisimula sa Monumento sa Bonifacio at nagtatapos sa Pasay Rotonda!

Kumusta na ba ang Edsa? Edsa pa rin. Isang mahabang kalsada na dinadaanan ng mga rumaragasang sasakyan. Bawal nang tumawid sa Edsa kaya ang malalakas ang loob, parang nakikipagpatintero kay kamatayan.

Marami na ngang nagbago sa Edsa. Puno na ng kulay asul at rosas footbridge ang kahabaan nito na siyang tamang tawiran daw ng mga tao.

Minsan mabigat ang trapiko mula Balintawak hanggang sa may SM North dahil ginagawa ang LRT extension para naman idugtong sa Edsa-MRT. Kung lalagyan ng loop ang LRT extension? Di ko alam eh!

Haaaay Edsa! Isa kang mahabang kalsada…at mananatili ka na lang sigurong kalsada!

®

First Time...

2009-02-21T05:53:00.000+08:00

Paalala, mababaw lang ito! Peksman!

Bakit kaya pag may ginawa ka sa unang pagkakataon eh may halong kaba?

Walang nakakaalam kung masarap ba o masama ang kalalabasan ng gagawin mo kaya parang naghahabulan ang tibok ng puso. Sasabay pa dyan yung pag-aalinlangan kung itutuloy ba o hindi kaya lalo na tuloy iba ang lukso ng dugo.

Baka nga yung iba eh di magkamayaw sa pagkagat ng labi para ma relax lang. At habang hindi ganap na natatapos ang ginagawa, nanunuyo pa yung kinakagat na labi.

O teka lang, sinabi ko nang mababaw na usapin lang ha kaya ialis mo yang maduming eksenang pumapasok at unti unti nang nagkakabuhay sa malisyoso mong utak.

College na ko nang masalta ng matagal sa Maynila. Nakarating naman ako sa eskwelahan nung nung unang araw ng pasok pero nung pauwi na, nakalimutan ko kung saan ba ko dapat lumiko, sa kanan ba o sa kaliwa?

Edi ayun, pawisan nang makarating sa bahay na tinutuluyan ko. Para nga akong nag ano sa tanghaling tapat habang nasa loob ng masikip na kwartong walang kisame na yero ang bubong!

Isipin mo na lang kung paano magbubutil ang pawis ang sa ganuong sitwasyon at lugar… habang nagbubunot ng sahig diba?

Natawa na lang ako pero first time ko namang magbiyahe mag isa at magpalipat-lipat ng jeep sa Maynila eh kaya charge to experience na lang.

Kung anu yung kabang naramdaman ko nuon, hindi na rin nalalayo sa kaba nuong unang beses akong nasasakay sa roller coaster sa Star City. Hanggang perya lang kasi ako dati kaya di ko alam na may ride palang may 360 degree loop.

Bakit nga naman di ka kababahan, paano kung habang nasa itaas ka ng loop eh makalas yung pinakaharang sa inuupuan ko?

Ibang klaseng kaba naman ang naranasan ko nung unang beses akong inutusang mag withdraw sa ATM. Ang bilin kasi, wag daw ipapakita ang pin. Kaya ayun, kahit may kalayuan naman ang kasunod sa pila, sinabihan ko pa yung dalawa kong kaklase na tumayo sa gilid ko.

Aba malay ko namang hindi naman pala lalabas sa screen ang mismong pin number na pinindot ko! First time eh!

Pero may isang first time ang talagang nag-iwan ng tanong sa isip ko na hindi ko pa nasasagot hanggang ngayon…sa elevator!

Excited ako nung unang beses ako nakasakay sa elevator pero habang papataas kumalog na parang lumilindol kaya ibang kaba ang naramdaman ko. Nung pababa na, nag-alanganin ako at binalak kong maghagdan na lang.

Dahil nasa 6th floor ako, binalewala ko na lang ang kaba dahil marami naman akong makakasabay. Kung mahulog man, ang sabi ko, madami kaming maaaksidente!

Pero bago muling sumakay sa elevator, isang eksena ang tumatak sa isip ko na nag-iwan sa akin ng tanong. Madalas ko pa ring makita ang ganung eksena aya hanggang ngayon kaya hindi ko pa nasasagot ang tanong…

Ang elevator ba, kapag pinindot kahit naka red na ang up or down button…at kung may isa pang nagmamadali talaga at pindot pa ulit ng pindot, bibilis ba itong bumaba o umakyat?

®

A Comeback With An Agony

2009-02-20T00:07:00.001+08:00

"Indeed, life is an endless struggle. And yet, most of the time, life is also unfair."

-mulong®

Patalastas Muna Ngayong Balentayms!

2009-02-14T00:51:00.001+08:00

Dahil araw ng mga puso at kiskisan ng mga nguso, at puno ang mundo ng blog tungkol sa pag-ibig eh mayroon lang ako patalastas.

Una, kung may speaker ka, namnamin mo muna ang unang kanta diyan sa cassette ko dyan sa gilid…ung Love Me. Tingin ko eh isa sa pinakamadamdaming kanta yan bagamat may kalumaan na.

Kung wala kang speaker, hhhm sorry na lang!

Ngayon naman eh maitanong ko lang, sino nga ba ang mas dapat piliin, ang taong mahal mo pero hindi ka naman mahal o ang taong mahal ka pero hindi mo naman mahal? Naks, baduy!

Sa pelikulang My Best Friend’s Wedding, hindi ba medyo huli na ng ipaalam at iparamram ni Julianne (Julia Roberts) sa kaibigan niyang si Michael (Dermot Mulroney) na mahal niya ito. Nangyari lang iyun nung sinabi ni Michael na magpapakasal na siya kay Kimberly (Cameron Diaz).

Sa hinaba-haba ng nakakatuwang kwento nilang tatlo, bumigay din si Julianne. Pero sa palagay mo, kung talagang hindi nag give up si Julienne at talagang ipinaglaban niya hanggang pitpitan ng ano ang kaniyang pag-ibig, magkakatuluyan kaya sila?

Para kasing mas magiging maligaya kung sina Julianne and Michael ang nagkatuluyan kesa kina Kimberly and Michael di ba?

Haay pag ibig nga naman!

Teka kailangan ko daw sumigaw sabi ni Punky at ni Poging Ilokano, eto na…

Ngayong balentaym ang mga kwento, kailangan ko ba talagang makisawsaaaaaaaaaaaaw!

ihabol ko lang itong sigaw na ito

TANGINAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!

Grrrr!

®

Ang Alamat Ng...Tapos Na 'To!

2009-02-13T04:06:00.000+08:00

Parang binuhusan ng malamig na tubig sa Mang Ador sa pangyayari. Isang araw ng kamalasan ba naman ang nangyari sa kaniya eh. Maya-maya pa…

“Pareng Ador, ano naman ang naisipan mo at pinutol mo yung puno ng ipil ipil sa pagitna ng bahay natin?” humahangos na tanong ni Mang Canor sa noo’y nanlulumong si Mang Ador.

Mistulang nabunutan ng kutsilyong isinaksak sa likod si Mang Ador. Puno ng ipil-ipil ang pinutol niya at hindi ang puno ng narra sa harapan ng kaniyang bahay!? Sa halip na salita, isang ngiting aso ang naisagot niya kay Mang Canor.

‘Para ka namang nang iinis Pare, nakuha mo pa akong ngitian. At ano naman yang dalawang bilog sa tabi mo? Ke taas ng araw tumitira ka ng gin? Baka mamaya eh mag-huramentado ka na at hindi lang puno ang tagain mo!”

Noon na napansin ni Mang Canor ang nabaling sagwan sa tabi ni Mang Ador. Inusisa niya ang kumpare kung ano ang plano hanggang sa dalawa na silang tumatagay.

“Tangina naman Pare, paano mo gagawing bangka ang puno ng ipil-ipil eh ang nipis nyan? Edi ngayon kahit sagwan eh hindi na natin papakinabangan dahil bali na,” bulalas ni Mang Canor nang marinig ang kwento ng kumpare.

Kahit daw bangkang pambata eh hindi naman magagawa ang puno ng ipil-ipil

Umikot ang baso at isa pang bilog ang nabuksan na dala naman ni Mang Canor. Matatag si Mang Ador, marahil ay dala ng pagkadismayang hindi naman pala dapat ika-dismaya.

Dala ng espirito ng alak, kaliwat kanang usapin na lumiko sa ibat ibang direksyon ang napag-usapan ng dalawa. Hindi nila napansin na salitan pala nilang nililiha ang naputol na sagwan hanggang sa mapakinis nila ito.

TEKA TEKA NAGPURO WENTO NA WALA NAMAN WENTA! NILOLOKO LANG TAYO KASI HINDI NAMAN PALA NARRA ANG PINUTOL EH. KALAUNAN MGA LASING NA YUNG UMEEKSENA. WALA TAYONG MAPUPULOT NA MAGANDANG ARAL KINA MANG ADOR AT MANG CANOR.

SA TOTOO LANG DI BA NAIINIS KA RIN? SINASALSAL NANG SINASALSAL ANG KWENTO PARA HUMABA, HINDI NAMAN MALAMAN KUNG ANO ANG KAHAHANTUNGAN.

PINANGHUHULA PA TAYO KUNG TOOTHPICK BA, PALITO NG POSPORO, CHOPSTICK O KUNG ANO PA ANG POSIBLENG IMBENSYON ANG KALALABASAN NG PROJECT NA HINDI NAMAN BIBIGYAN NG GRADE!

GIN BULAG PA ANG INIINOM? LINTEK WALANG PULUTAN WALANG CHASER? ANG LAKAS KAYANG MAKAPAG-PAPANGIT NUON!

BAKA KUNG NAISIPAN AKONG TAGAYAN NG DALAWANG MATANDANG IYAN EH BAKA NAIPALO KO PA SA KANILA YUNG KINALABASAN NG PUNO NG NARRA NA NAGING PUNO NG IPIL IPIL!

AYUN, ALAMAT PALA ITO NG PALU-PALO!

®

Ang Alamat Ng...

2009-02-12T03:48:00.000+08:00

HAPON na nang simulan ni Mang Ador na iporma ang puno ng narra na gagawin niyang bangka. Kumpiyansa siyang malaki ang ibabayad sa kaniya ng namamalaisdaang nagpagawa sa kaniya niyun. Biro mo nga namang sasakay siya bangka na gawa sa narra!?

Matapos tapyasin ang mga sanga at tanggalin ang nagsisilbing balat ng puno, inumpisahan niyang tagain ng tila patulis ang magkabilang dulo. Pinagpapawisan ng titis si Mang Ador habang ginagawa ang bangka sa ilalim ng araw. Hindi alintana ang init. Sigarilyo lang ang pahinga.

Kasabay sa pagpatak ng pawis ni Mang Ador sa punong kahoy ay ang pagkakatam para tuluyang kuminis ang nooy naiporma nang bangka.

Swerte nang konting umihip ang hangin na siyang nagpapagaan naman sa kaniyang pakiramdam. Halos hindi na nga niya napansin ang gutom. Todo konsentrasyon kasi siya sa paggawa ng bangka.

Para ano pa nga ba’t kilala si Mang Ador na pinaka mahusay manggagawa ng bangka sa lugar? Kaya naman gayun na lang ang tiwala sa kaniya ng mayamang namamalaisdaan.

Posibleng dahil na rin sa di alintanang pagod at pangangalam ng sikmura, hindi napansin ni Mang Ador na nawala na pala sa porma ang ginagawa niyang bangka. Kahit anong sipat, hindi niya maisip kung paano pa hahabulin ang pagkakatam para ito magmukhang pangpalaisdaan.

Naghalo ang nerbyos at pagmamadali, mas lalong nasira ang diskarte ni Mang Ador. Bagamat kaniya ang puno ng narra na pinutol, nag-iisa lang iyun at alam niyang masasayang ang pagkakataong kumita ng malaki. Huwag ngayon, sabi niya sa sarili.

Pero wala nang pag-asa. Hindi na talaga pwede.

“Eh ano ba?” pangangatwiran niya. Sa isip isip ni Mang Ador, wala naman siyang perang pinuhunan at alam niyang pakikinabangan pa niya ang punong kahoy na dapat sana’y magiging bangka.

“Sagwan, tama gagawin kitang sagwan!” Nakangiti pa si Mang Ador nang sinimulan naman niyang hubugin ang gagawing sagwan. Ayaw na niyang muling magkamali. Kabilaan ang kaniyang pagsipat at pagsukat sa pinaka hawakan at sa nagsisilbing plato ng sagwan.

Dahil lalapatan na lang ng konting liha, pansamantalang naupo si Mang Ador sa malaking tipak ng bato habang itinayo naman niya ang sagwan sa tabi niya.

Nangingiting nanigarilyo si Mang Ador. Hindi niya lubos maisip na sumablay siya sa paggawa ng bangka. Tagal pa naman daw niyang inireserba ang puno niya ng narra para sa mayamang namamalaisdaan.

Sa bawat buga ng usok, nawawala naman ang kaniyang panghihinayang. Konswelo na lang niya sa sarili, may kinahantungan pa rin naman.

Muling nagsindi nang sigarilyo si Mang Ador. Mayaman siya sa oras nang mga sandaling iyun, walang hinahabol.

Pero nauwi sa pagpikit ng mga mata ang kaniyang pame-metiks sa trabaho habang subo pa ang may bagang sigarilyo. Matindi ang pagkaka-kapit niyun dahil hindi nahulog ang sigarilyo bagamat napatungo na si Mang Ador.

Pero nang mauupos na, naramdaman niya ang init ng baga hanggang tila pinaso ang kaniyang nguso. Tuluyang nahulog ang sigarilyo na bumagsak sa kaniyang hita. Dahil sa pagkakagulat, muntikang mahulog si Mang Ador sa pagkakaupo hanggang sa mapatukod sa katabing sagwan.

Bumuhos ang bigat ni Mang Ador sa ginawang sagwan. Tila malutong na chicharon, dinig na dinig niya ng lumagutok ang katatapos lang na proyekto. Bali ang sagwan ni Mang Ador!

MAY KARUGTONG…

®